We zijn in Durness en John Lennon destijds ook!

Een waarschuwing vooraf … dit wordt een lang verhaal met veel foto’s. Het is ook alweer even geleden dat we een verhaal hebben gepubliceerd. Lees het tijdens je vakantie of neem een vakantiedag in de hoop dat je het verhaal in één dag uit krijgt. We hebben enkele dagen geen internet gehad, maar wel veel gedaan. Dat moest worden vastgelegd. Snappie?!

Maar voordat we naar Durness reden hebben we eerst het routedeel dat erg risicovol zou zijn zonder caravan gereden. De waarschuwing op de officiële routekaart was dàt bepaalde deel van de route (zie  kaartje hieronder)SONY DSC… niet met een caravan of voertuig langer dan 5½ meter te rijden.SONY DSC En dan zien we aan het begin van de route ook nog deze waarschuwingsborden staan en dan zijn we toch blij dat er er niet aan zijn begonnen. Wij – auto en caravan – zijn  33 feet lang, dus bijna 2½ meter te lang. Daarnaast wordt ook nog zo duidelijk op het bord gewaarschuwd dat het ongeschikt is voor caravans dat we het risico maar niet genomen hebben. Maar met de auto gaat het prima, al is het af en toe bij een tegenligger ook een beetje billenknijpen.

 Deze foto is uitsluitend bedoel als illustratie van het begrip 'billenknijpen'.


Deze foto is uitsluitend bedoeld als illustratie van het begrip ‘billenknijpen’.

Over de kwaliteit van de weg – en we zijn hier soms echt wel veel slechter gewend – niets dan goeds. Heel smal, maar alles redelijk egaal en niet van die enge gerafelde zijkanten waar je zo fijntjes in vast kunt komen zitten. We worden gewaarschuwd voor varkens. Nog niet eerder mee gemaakt.SONY DSC

En ja hoor, daar zijn ze, knorrend en wel en duidelijk wat geciviliseerder dan een wild zwijn.SONY DSC

We zijn blij met deze ‘verkenningsrit om het zeker te weten’. Het zou niet slim geweest zijn om de route met caravan te rijden, behalve als we zeker zouden weten niet te maken te krijgen met tegenliggers. Dat is een illusie, er komen tegenliggers en auto’s met caravans zien we niet. Wel prachtige uitzichten. Een klein begrafenisplaatsje bijvoorbeeld en aan de soms moeilijk leesbare namen op de stenen te zien lijkt het wel voor één specifieke clan bedoeld; de familie MacLeod.SONY DSCSONY DSCWe zien de restanten van een huis en wat verder van een kasteel. Bij een parkeerplaats is een informatiebord geplaatst met afbeeldingen hoe het huis en kasteel eruit hebben moeten gezien. De eigenaren waren de clan MacKenzie. Mevrouw MacKenzie beviel het niet in haar kasteel en meneer MacKenzie liet het huis voor haar bouwen en raakte ondermeer daardoor en door zijn investeringen in de clanstrijd zo in de problemen dat het huis verkocht moest worden. Na de verkoop was de clan MacKenzie dusdanig gefrustreerd dat ze het huis in brand hebben gestoken; de verkorte versie van wat we op het infobord lazen. Nu de stuitende plaatjes.SONY DSC

SONY DSC SONY DSCSONY DSC

SONY DSC

En dan gaan we weer verder. Een mooi kerkje onderweg. Zangeres Zonder Naam en Kerk Zonder Dak.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSC Een eindeloze en voortdurend kronkelende weg ligt voor ons.SONY DSC Op de officiële routekaart staan ook de tankstations aangegeven en we zien dat die op de komende etappe zeer sporadisch te vinden zijn, dus rijden we door naar Ullapool om te tanken. Ook de inwendige mens wordt niet vergeten en in the Ferry Boat Inn drinken en eten we wat. Ik drink graag ale. Cask ale is ongefilterd en niet gepasteuriseerd bier dat wordt geserveerd zonder extra stikstof of kooldioxide druk. Het bier wordt op keldertemperatuur met handbewegingen uit een vat, de cask, naar boven gepompt en gaat onder een vrolijk HOPPA!-geroep van de toekomstige drinker het robuuste pintglas in. En dit hele verhaal om duidelijk te maken hoe lollig onderstaand bordje dan is.IMG_7723

In de heren-wc hangt een stichtelijk bedoeld ‘probeer eens tussen de regels door te luisteren/lezen’-affiche. Een niet-supporter van het voetbal van de (Glasgow) Rangers heeft daar z’n eigen affiche van gemaakt. Vind je dat nou leuk, Hans? Ja, dit vind ik opperbeste humor!IMG_7724

Vanuit de Inn kijken we uit op de haven van Ullapool, een haven om goede zin van te krijgen en te houden. We kunnen daar – gezeten op krukken aan een hoge tafel voor het raam van de kroeg – uren naar kijken en het beeld verandert voortdurend met het tij en de weersomstandigheden.SONY DSCSONY DSCHet lijkt door de weerschijn in het water wel of de boten in een spinnenweb hangen.SONY DSCHet is maandagmorgen vroeg. In de verte probeert de zon door de wolken te breken.SONY DSCEn dat lukt! Ook de vele steenmannetjes aan het strand hebben bijna een zonnestraaltje te pakken.SONY DSCWe zijn vanmorgen vroeg vertrokken uit Ardmair, iets boven Ullapool. C. was vroeg wakker en bekende toen we rond 11.00 uur op de camping in Durness aankwamen dat ze reusachtig had opgezien tegen de reis hier naartoe. De single track road  – en met name het risico op brede tegenliggers op dat smalle eenbaansweggetje – baarde haar zorgen, maar gelukkig onterecht. Alles verliep uitstekend en we hebben er mooi weer bij. Een harde wind, maar regelmatig zon. Zoveel zon zelfs dat we de zonnepanelen buiten hebben hangen en het bedieningspaneel maximale opbrengst aangeeft. We hebben de plaats per mail gereserveerd en als we op de camping aangekomen hangt er op de deur al een briefje met ons plaatsnummer.SONY DSCOok de voorzitter van de grasfanclub heeft een mededeling voor ons.SONY DSCBij onze pitch 11 aangekomen blijkt uit de tekst op het bordje dat men ook hier al weet dat VAN DER HOFF op deze expeditie de leidende figuur is.SONY DSCIMG_0122 Met langzaam kauwende bewegingen wordt een broodje cheddarkaas naar binnen gewerkt, terwijl de chauffeur is verzonken in gedachten, zo diep dat zij door aardse stervelingen niet te bevatten zijn.

Durness (in Gaelic: Diuranais) is een afgelegen dorpje in het noordwesten van Schotland, in de council area (het raadsgebied) Highland en gelegen aan de Kyle of Durness. Met zijn ruim 400 inwoners is het de grootste nederzetting in het noordwesten van Schotland. Durness ligt 109 kilometer ten noorden van Ullapool. Het is de enige plaats van belang in het noorden van Schotland en kan enkel via een single track road bereikt worden. Durness bestaat eigenlijk uit een verzameling van kleine verspreide dorpjes en boerderijen. De inwoners leven van inkomsten uit toerisme, viskwekerij, landbouw en schapenteelt. Het maakt deel uit van de county Sutherland, het zuidelijk land van de Vikingen tijdens het begin van de middeleeuwen. Later werd Durness de thuisbasis van de clan Mackay. Durness – en de titel van dit verhaal verwijst er al even naar – heeft ook een zekere bekendheid door het feit dat John Lennon, zanger/gitarist bij the Beatles, in zijn jeugd tijdens vakanties in Sangomore, een kleine plaats bij Durness, verbleef hij verschillende vakanties bij zijn tante Elisabeth Parkes, een zuster van zijn moeder. Een stuk in de tekst van zijn Beatlescompositie In My Life verwijst naar die tijd. In 1969 bezocht hij deze streek voor het laatst in gezelschap van Yoko Ono.lyrics-in-my-life_01 2Niet ver van de camping bevindt zich het zogenoemde John Lennon Memorial, een vrij simpel gedenkteken met een bord in een wat gek aangelegd parkje bij een dorpshuis, …SONY DSC… een bord en drie stenen.SONY DSCOp elke steen een regel uit In My Life.SONY DSCWe drinken wat in een hotelbar en zien live wat zich politiek in Engeland afspeelt met nog meer live commentaar van de stamgasten. Elke uitzending wordt op een vervelende manier dwars door het beeld ondertiteld voor de doven en slechthorenden.IMG_7727C. warmt zich aan het vuur, gestookt met hout en kolen.SONY DSCDe camping heeft een bar en een restaurant. Omdat het echte seizoen schijnbaar over is, is de bar ook het restaurant. Geen probleem. We slaan de starter over en eten lamsbout en C. eet venison (hert). Het herinnert ons aan de herten die we gisteren en ook vandaag vlak voor ons de weg over zagen steken. Een magnifiek gezicht.Sango-Sands-Oasis-Evening-Menu-17779-V3We hebben internet via Highland Wi-Fi. Voor £ 19,95 koop je zeven dagen wifi zonder datalimiet. Ik heb de Turbo Wifi-antenne op het dak geïnstalleerd en we hebben nu het voordeel dat we met één abonnement op de laptop, maar ook op iPhones en iPads internetverbinding hebben. Heerlijk om die lampjes vrolijk op de router te zien knipperen.SONY DSCHet is dinsdag 10 oktober. Het heeft vannacht weer erg hard gestormd en geregend, dus hebben we het dak weer laten zakken. Dat scheelt een hoop in het lawaai en de onrust. Bij het wakker worden zien we de zon voorzichtig over de bergrand klimmen.SONY DSCDe buurman van een kleine huurcamper met de mooie naam The Rolling Homes begroet me met een vrolijk ‘Morning sir, bright and shiny, isn’t it?’ Dat kan ik alleen maar bevestigen. Het waait hard, het is koud, maar de zon schijnt volop. Heerlijk! Vanaf de camping steekt een berg en deel de zee in. Daarop is een mooi uitzichtpunt. Het is mooi om zo beneden je eigen schaduw te kunnen zien. Dat zien we hier niet zo veel.SONY DSCBeneden de schaduw ligt onbereikbaar een opgooitentje. Ik moet lachen bij het idee hoe iemand het tentje opgooit met de harde wind mee. Weg tentje!SONY DSCSONY DSCWe hebben onszelf een opdracht gesteld. John Lennon logeerde in zijn schoolvakanties jaarlijks bij Elizabeth Parkes, een zus van zijn moeder in Durness. Elizabeth is begraven op een begraafplaats niet ver van onze camping. Als we daar aankomen zien we bij de begraafplaats een bord waarvan we een deel laten zien.SONY DSCDit is de begraafplaats waar tante begraven zou moeten liggen.SONY DSCDe kerk is inmiddels tot een ruïne verworden en we delen de begraafplaats zo systematisch in dat we tante moeten kunnen vinden. C. neemt de linker zijde, ik de andere.SONY DSCDe regenboog verlicht onze zoektocht, maar we kunnen tante niet vinden. De enige Parkes op de begraafplaats is DOLINA ROSS PARKES.SONY DSCHet is overigens wel een interessante begraafplaats met een mooie ruïne.SONY DSCEn een oud grafmonument.SONY DSCWe gaan even terug naar de camping om te lunchen (salade en lamskoteletjes, kan slechter) en dan op weer op zoek, maar deze keer naar Cape Wrath, waar een mooie vuurtoren zou staan. Maar eerst even iets dat ons op is gevallen. Af en toe horen we verschrikkelijk harde knallen alsof er met dynamiet iets wordt opgeblazen. Een oorlog tussen de Schotten en de Engelsen is ook even een idee geweest, maar dan zoeken we Cape Wrath en ontdekken dat die plek uitsluitend met een voetgangersveerpont is te bereiken en daarna 12 mijl met kleine terreinwagens. Die veerpont vaart uitsluitend in het zomerseizoen. Dat is het nu duidelijk niet. En dan vaart de pont alleen als er niet geoefend wordt door het Britse leger en dat gebeurt regelmatig en wordt met een bord aangegeven.SONY DSCMaar we kunnen de planning en activiteiten van het Britse leger zo in de war sturen, merken we met een snelle handbeweging naar links.SONY DSCOp de terugweg komen we een bordje tegen naar Smoo Cave. Daar hebben we over gelezen. Er is een grot die op een eigenaardige manier de Atlantische Oceaan voorziet van overtollig regenwater. Dat spoelt via een gat een grot is. Enfin, we gaan het bekijken. We dalen in de regen (hoe kan het anders?) een lange trap af en komen uit bij een snelstromende beek die uit een grot komt.SONY DSCWe kunnen de grot in, althans een deel van de grot. Een bord zegt dat we Chamber Three niet kunnen zien vanwege de hevige regenval. Het is grappig dat we de grot dan ook zo in mogen lopen, geen Chamber Three, dan ook geen begeleiding of entreeprijs.

We horen als we de grot inlopen een oorverdovend lawaai en zien even niets door een nevel van waterdruppels.SONY DSCC. gelooft het wel en wil niet verder. Waarschijnlijk omdat ik een door het vele water gewassen Zeeuw ben zet ik door en loop via een soort loopbrug de benevelde grot in, proberend m’n camera en mezelf droog te houden.SONY DSCSONY DSCAls we weer boven zijn zoeken we het gat waar het water door naar beneden stort.SONY DSCSONY DSCSONY DSCEen ander gat komt ook in de grot uit vlak boven het gebied waar toeschouwers lopen en we zien van boven ook dat gat …SONY DSC… en de waarschuwingsbordjes.SONY DSCEn een halve zolenpop hangt in het hek met een bord waarop ook wordt gevraagd ter bescherming van de argeloze kijken beneden geen stenen in het gat te gooien.SONY DSCEn C. wacht weer geduldig tot ook dit plaatje geschoten is.SONY DSC

We kijken nog even terug naar de trap die we afliepen en aan de andere kant weer opklommen.SONY DSC

Na een borrel in het Smoo Cave Hotel komen we thuis, maken nog even een foto van het strand in rust terwijl het eb is …SONY DSC… en snoepen bij een glas wijn wat Haggis-chips.SONY DSCHet is dinsdagavond 22.10 uur Schotse tijd (een uur vroeger dan in Nederland) als we dit  schrijven. Het stormt verschrikkelijk met vaak striemende regenvlagen – op het moment dat we het toilet moeten gaan bezoeken – dus het caravandak hebben we al laten zakken en vergrendeld. Benieuwd wat we deze nacht weer gaan meemaken. Schotland; een ongelooflijk boeiend land met schitterende natuur en allerlei superlatieven meer, maar het weer ……

En dan is het woensdag. We hebben na een aanvankelijk nat, winderig en koud begin een prachtige dag. Een zonnetje, wat blauw in de lucht. Een heerlijke afwisseling. Vanaf de camping kun je links – de richting die we morgen rijden – of rechts – de richting waar we vandaan komen. Zijwegen zijn er niet òf ze lopen dood òf komen uit bij een eerder gememoreerde veerpont. Dus gaan we links en zien prachtige vergezichten.SONY DSCSONY DSCWat schedels tussendoor.SONY DSCEen paar steenmannetjes.SONY DSCEn nog meer uitzichten.SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe komen bij een plaats waar een paar stalen draden een diepe kloof overspannen; een zgn. zipline. Het ziet er spannend uit, maar ook wel eng. Je moet maar durven. SONY DSC SONY DSCOpeens een vlek regenboog in de verte.SONY DSCEn net zo snel weer weg.SONY DSCSONY DSCWe eten lokaal gevangen krab (C.) en weer eens een keer fish & chips (haddock deze keer met een héél dun laagje batter [= het korstje er omheen wat soms veel te dik is, behalve nu gelukkig]).SONY DSCWe zijn hier nu voor de derde keer en het lijkt of men C.’s voorliefde voor het levend vuur kent. Onmiddellijk wordt er een vuur klaargestoomd.SONY DSCSONY DSCDan zijn we weer op de camping. Door het zonnetje krijgt het uitzicht gelijk een ander zicht.SONY DSCSONY DSCC. zegt, als we in de caravan wat willen drinken het te willen houden bij haar keuze voor haar laatst gedronken drankje, een witte wijn. Dat wordt een lichte teleurstelling. We hebben een paar dagen geleden uit nieuwsgierigheid in een craft-winkeltje een fles lokaal gemaakte witte wijn gekocht. Puur nieuwsgierigheid. De eerste slok geeft een eigenaardige smaaktrek op haar gezicht te zien. ‘Het is sherry‘, roept ze met een schril stemgeluid. Niks sherry, het blijkt een van berkenbladeren gestookte witte wijn te zijn die bij nader inzien nog niet eens zo slecht smaakt, maar je moet er wel van houden.SONY DSC

In het bezoekerscentrum troffen we een boek aan; the NORTH COAST 500 Guide Book, geschreven en geïllustreerd door Charles Tait. Net uit, de eerste editie. Slecht vormgegeven, maar ontzettend leuk om in te bladeren. Hij heeft de route beschreven in de volgorde zoals wij die rijden en zeer gedetailleerd. Echt heel leuk! SONY DSCSONY DSCNog een foto beneden op het strand.IMG_4351Het lijkt of de rotsen zwart zijn, tot je ze van dichtbij ziet.IMG_4347Morgen gaan we weer verder en we hopen natuurlijk op weer zo’n mooie dag. De periode dat de  meeste campings zijn gesloten is nu aangebroken. Het wordt lastig, maar we hebben een mijl ten westen van John o’ Groats – het bijna meest noordelijke plaatsje van het vasteland van Schotland – in het gehucht Huna een kleine camping (8 plaatsen) gevonden en telefonisch een plaats kunnen reserveren. Daar is geen internet en ook de telefoonverbinding zal dar niet werken, dus even rust voor ons, maar vooral voor jullie. Dàt wensen we jullie toe. Tot later!

Bijzonder, deze camping in Huna. Een sanitairgebouwtje met heel veel spaanplaat SONY DSCen een oude eigenaar die hoogstpersoonlijk een Mondriaan op het damestoilet heeft geschilderd, keurig over de schroeven heen.SONY DSC

De camping ligt aan de weg naar John o’Groats met uitzicht op de Atlantische Oceaan, het eiland Storma en de Orkney Islands. SONY DSCAan dezelfde weg de kerk van Huna met een wonderlijk kerkhof, bestand uit twee delen, een oud deel met grootse grafornamenten …SONY DSC … en het nieuwe deel met stenen zoals we die in Nederland ook kennen.SONY DSC Sommige stenen met een eigen verhaal, zoals die van Sinclair Dunnett, journalist/boer, geboren op één van de Orkney-eilanden, die hier begraven is met zijn vrouw die twintig jaar later in 1984 overleed. Ook hun in 1937 overleden zoontje van één maand oud is hier begraven. Op de steen ook een eerbewijs aan de zus van Dunnett en haar man die in 1995 resp. 2000 zijn overleden in Australië. Dan ben je gelijk benieuwd wie dat laatste op de steen heeft laten graveren.SONY DSCVooral de oude monumenten zijn soms prachtig.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCEn langs de begraafplaats vaart de ochtendboot vanuit Orkney waar we gisteren mee naar de Orkney-eilanden zijn geweest, maar daarover straks meer.

We zijn donderdag 12 oktober in Huna aangekomen. Een mooie reis met de eerste 60 mijl vooral eenbaanswegen met passeerstroken door een prachtige natuur met soms tijden lang geen auto te zien. Alleen maar kleine gehuchtjes van 3 of 4 huizen en dan weer mijlen lang alleen maar woeste natuur en de zee links van ons. Hoe noordelijker we komen, des te lelijker wordt het landschap. Veel landbouw, weinig geaccidenteerd. We zien voor het eerst industrie en zelfs een kleine nucleaire centrale. De streek ademt iets van armoe uit. Veel huizen zijn onbewoond of slecht onderhouden met lelijke aanbouwtjes. Het valt ons tegen na de prachtige ongerepte natuur die we de afgelopen weken zagen. En dan staan we op de camping en willen naar John o’Groats. Hier zou het te doen zijn, het – op Dunnet Head  18 km. westelijk na –  meest noordelijke puntje van het vasteland van Schotland.SONY DSC

Even wat geschiedenis. John o’Groats (Schots-Gaelisch: Taigh Iain Ghròt) is een dorp in het uiterste noorden van Schotland. Het dorp ligt in het raadsgebied Highland en het historische graafschap Caithness. Het dorp zou zijn naam ontlenen aan een Hollander, Jan de Groot, die in 1496 het veerrecht tussen Schotland en de Orkney-eilanden verwierf van koning Jacobus IV van Schotland. Er groeien geen bomenDe huizen in het dorp staan vrij ruim uit elkaar. John o’ Groats heeft een piepklein haventje, van waar in de zomermaanden een voetveer naar de Orkney-eilanden vertrekt en van waar eveneens allen in de zomermaanden toeristische rondvaarten worden georganiseerd. De Orkney-eilanden aan de overkant liggen op ongeveer 5 mijl en zijn duidelijk te zien.

Het mest gefotografeerde punt in John o’Groats is deze wegwijzer of eigenlijk meer plaatswijzer. Er wordt veel gereisd van Land’s End (het zuidelijkste puntje van Engeland) naar John o’Groats.SONY DSCOok veel gefotografeerd is dit hotel/appartementencomplex. Het is – m.n. door de kleurstelling en afwijkende architectuur – een apart gebouw.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCDat is John o’Groats, wat simpele restaurantjes, souvenirswinkeltjes, leegstaande pandjes, een grote parkeerplaats en een belangrijke etappeplaats van de North Coast 500.SONY DSC We treffen het niet, maar realiseren ons dat het oktober is, ver buiten het normale toeristenseizoen. We rijden even naar het echt noordelijke punt, de vuurtoren die voor bezoek is gesloten.SONY DSCSONY DSCEen korte wandeling door het drijfnatte weiland brengt ons naar het uitzicht op de Stacks of Duncansby.SONY DSCWe willen vrijdag een bezoek brengen aan de Orkney-eilanden en moeten daarvoor vanzelfsprekend een veerboot nemen. Vlak bij ons ligt Gills Bay. Van daaruit kunnen we de Pentland Firth, het water dat het vasteland van Schotland scheidt van Stroma en de Orkney-eilanden. De Pentland Firth staat bekend als een zeer gevaarlijk vaargebied door de smalle doorgangen waar het water zich met soms tien knopen doorheen perst. We varen ondermeer door de Scapa Flow, de thuishaven van de Royal Navy tijdens de eerste en tweede wereldoorlog. Het is – als alles meezit – een uur varen van Gills Bay naar St Margaret’s Hope op de Orkney’s. Omdat de Orkney-eilanden groter zijn dan we  verwacht hadden is het verstandig de auto mee te nemen. We willen ondermeer Skara Brae en de Neolithische Ring of Brodar bezoeken en dat is vanuit St Margaret’s Hope al een goed uur rijden. Het is gek dat we alleen een enkele reis kunnen boeken. De terugreis boeken we in St Margaret’s Hope. Wel kunnen we een reservering doen voor de laatste boot die om 16.50 vertrekt (half uur vantevoren inchecken). Het sprookje kost voor een enkele reis £ 70,00. Hoewel we ‘s-nachts veel minder last hebben gehad van de harde wind dan op de vorige campings stormt het als we de volgende dag aan boord gaan van de Pentalina, een catamaran uit 2001. Ons is beloofd dat we met 18 knopen het water over zullen vliegen. We doen dat met maximaal 32 auto’s, 9 bussen en trailers/vrachtwagens en maximaal 350 passagiers. De boot heeft vier motoren en vier schroeven om zo goed mogelijk in de gevaarlijke wateren te kunnen manoeuvreren. Om 09.30 uur zal de boot vertrekken en we moeten ons 30 minuten voor de afvaart melden. We hebben wat vertraging, maar er is veel te zien. We zijn blij dat we niet met de caravan oversteken, want we hadden dan achteruit de boot op gemoeten. Een heel gedoe, maar het is aardig om te zien hoe alles verloopt, reilt en zeilt. We vertrouwen op de bemanning en de kapitein, hoewel het even schrikken is als we even in het stuurdeel naar binnen kijken en een verpakking oogdruppels zien liggen. De kapitein zal toch niet aan verminderd gezichtsvermogen leiden?! Z’n potlood is in ieder geval scherp geslepen.SONY DSCHet is altijd leuk om te zien hoe alles aan boord van zo’n schip gaat en ondanks de regen blijven we lang buiten kijken. SONY DSCSONY DSC

Het is razend knap om te zien hoe vooral de trekkers de trailers achteruit aan boord brengen. Op de centimeter nauwkeurig en razendsnel.SONY DSCSONY DSCWij zijn op de boot gedraaid en staan strak voorin. Omdat ze gewend zijn aan rechtssturende chauffeurs kom ik er maar met moeite uit. We staan keurig op een tweede plaats.SONY DSCOndertussen wordt de boot van brandstof voorzien, terwijl er ook nog een autobus achteruit aan boord komt. De ambulance op de foto is tot camper omgebouwd voertuig.SONY DSCSONY DSCAlles staat aan boord en een klein half uur te laat varen we met hoge snelheid weg.SONY DSCSONY DSCHet autodek wordt voor de passagiers afgesloten.SONY DSCEn al snel varen we de haven van St Margaret’s Hope binnen. Het is mistig en het regent zachtjes. We balen, maar als we een klein uur in de auto zitten begint het weer om te slaan en de zon begint te schijnen. We zien prachtige luchten die – althans voor mij – moeilijk op een foto vast te leggen zijn. We rijden eerst over een aantal dammen die in het begin van de tweede wereldoorlog door Churchill zijn gebouwd als dam tegen de Duitsers. Er liggen verongelukte of neergeschoten (?) schepen tegen de dammen aan.SONY DSCSONY DSC Onze navigatie geeft ook naast wegnummer A961 als naam van de dam Churchill aan.SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe rijden eerst via Kirkwall, de hoofdstad van de Orkney’s, en Stromness naar Skara Brae. Het weer is fantastisch en omdat de bezichtiging van Skara Brae een buitenactiviteit is zijn we dubbel-blij.SONY DSCOok hier heeft de portemonnee van de Europese Gemeenschap wijd open gestaan.SONY DSCMaar eerst: wat is Skara Brae? Skara Brae, een nederzetting uit het Neolithicum (de jonge steentijd), is gelegen aan de westkust van het Schotse eiland Mainland, één van de Orkney-eilanden. Dit goed geconserveerd prehistorisch dorp, dat lange tijd verborgen lag onder het zand, geeft een duidelijk beeld van het dagelijks leven in de steentijd. Radiokoolstof-datering heeft uitgewezen dat de woningen dateren van 3100-2500 v.Chr.

Skara Brae was oorspronkelijk gebouwd aan de rand van een meertje. Door erosie is over de eeuwen heen het land tussen het meertje en de kust verdwenen, zodat de nederzetting nu direct aan de zee ligt. Tot in 1850 lag het dorp verborgen onder een heuvel bestaande uit aarde en gras genaamd Skerrabra (of Skeroo Brae) die de naam gaf aan het dorp. In de winter van 1850 verplaatste een winterstorm een groot deel van de aarde boven het dorp waardoor de contouren van enkele stenen gebouwen zichtbaar werden. Opgravingen werden kort hierop begonnen door William Watt, laird van Skaill. In 1865 waren vier stenen gebouwen volledig blootgelegd en een zeer rijke verzameling van artefacten werd tentoongesteld in Skaill House, de woonplaats van William Watt.

Wi je nog meer weten? Zoek dan onder de zoekterm Skara Brae op Wikipedia.

SONY DSCOp het terrein staat een nagemaakt huis waardoor je een beeld krijgt hoe destijds gewoond is. SONY DSCEr zijn afgescheiden bedden te zien en er is een een vuurplaats in het midden van het huis. Ook heeft elk huis een soort dressoir waarop allerlei zaken tentoongesteld werden of opgeborgen konden worden. Elk huis had diverse bassins waarin vis en kreeft goed werd gehouden. Het huis is begroeid met gras. SONY DSCDan lopen we naar het terrein waar een dorp is blootgelegd. We zien een woeste draaiing in de zee waar twee golfstromen bij elkaar komen.SONY DSCSONY DSCSONY DSC

SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe worden ook in de gelegenheid gesteld het Skaill House te bezoeken. Het Skaill House was eigendom van William Watt, de ‘blootlegger’ van het dorp Skara Brae. Aan het huis en de inrichting te zien een vermogend man.SONY DSC

Het eerste wat we zien als we het huis betreden is een typische Orkney-stoel die in een hoge en een lage uitvoering nog steeds op de eilanden wordt vervaardigd.SONY DSCDe tafel in de eetkamer is gedekt zoals de tafel tijdens het bezoek van de Engelse Koningin was gedekt. Ook zijn haar handtekening en wat foto’s te zien.SONY DSCSONY DSCAls ze in de zitkamer maar niet over het vloerkleed is gestruikeld.SONY DSCIn de bibliotheek zien we hoe handig achter de boeken wat kistjes met kostbaarheden zijn verborgen.SONY DSCSONY DSCSONY DSCDat roze de favoriete kleur van de tweede vrouw van William was leidt geen twijfel.SONY DSCVanuit de slaapkamer had William een mooi uitzicht door zijn enkel glas. Maar ook vielen wat kleine zaken op. De deurvergrendeling bijvoorbeeld.SONY DSCEn toch wel wat achterstallig schilderwerk buiten.SONY DSCSONY DSCSONY DSCOok het tuinmuurtje staat op instorten, maar het kanon lijkt nog waterpas te staan.SONY DSC

We zijn nu, zaterdag 14 oktober, in Dunbeath, een klein dorp op ± 20 mijl ten zuiden van Wick, aangekomen op een kleine camping aan zee. Mooi sanitair en geweldig internet. Het vervolg van de Orkney-reis in de volgende aflevering die niet lang op zich zal laten wachten. Zondag wordt een zonnig dag in Nederland. Lees het vooral in de avonduren en geniet van de zon. PUBLICEREN! Tot de volgende keer!

Mijn locatie .

en dan beginnen we aan The North Coast 500 Route …

Even vooraf. Ik maak graag en vaak teveel foto’s. Ik zeg het anders, ik maak veel foto’s, kan moeilijk foto’s weggooien en plaats dan misschien wat te veel foto’s op dit blog, maar wel met de bedoeling een zo compleet mogelijk visueel beeld van onze reis te geven. We hopen natuurlijk dat jullie een dusdanig snelle internetverbinding hebben dat de foto’s makkelijk gedownload kunnen worden. Mocht dat een probleem zijn of worden, laat het dan weten en dan verminderen we gewoon het aantal foto’s. (Slik!) Oké?

The North Coast 500 Route; de route langs de Schotse kust dus, nog even de route.Schermafbeelding 2017-10-02 om 19.14.21In Poolewe zijn we op dit moment. Het is ijskoud hier, 9º C. en het voelt als 6 of 7° C., misschien zelfs nog wel kouder. Het stormt en we zoeken een pub om iets te drinken. C. zoekt vooral warmte en dat vinden we in Gairloch.SONY DSC In een pub in Gairloch dus. Vanuit Poolewe een mijl of zes rijden en dan zie je Gairloch zo liggen.SONY DSCOf zo. ‘t Is maar net aan welke kant van de weg je een foto maakt.SONY DSC

De haven stelt niet zoveel voor, maar we gaan er morgen nog eens kijken. Wellicht?SONY DSC

De camping is gedateerd prettig. Wat ouderwets sanitair, maar een heerlijke sanitaire unit voor gehandicapten waar ik dankbaar gebruik van maak. Ik heb tenslotte niet voor niets in de zorg gewerkt, denk ik maar. C. houdt het bij het reguliere sanitair. Omdat de telefoonverbinding vaak niet werkt hebben we even gekeken of er bij noodgevallen nog een andere wijze van communiceren mogelijk is en ja hoor, de camping heeft een in mintgroen-geel uitgevoerde telefooncel.IMG_7686Ook met de brandvoorzieningen lijkt het prima in orde. Een heuse brandweertriangel behoort tot gelukkig de standaarduitrusting.IMG_7687

We worden vanmorgen wakker met warempel een zonnetje terwijl – alweer het bekende verhaal – het de hele nacht hard heeft geregend en gestormd. C. heeft vannacht het caravandak naar beneden gedaan waar ik absoluut niets van heb gemerkt. Maar vanmorgen hebben we dit uitzicht tijdens koffie en ontbijt. Wat zon en blauw in de lucht.SONY DSCOmdat we het eerste deel van de route via Applecross niet met de caravan gereden hebben omdat C. dat routedeel niet met de caravan durfde te rijden vanwege de smalle wegen hebben we dat alsnog alleen met de auto gereden. Eerder lieten we de persiflage zien van een Schotse groep op de hoes van Sgt. Peppers van de Beatles, maar bij de touristinformation zien we ook een mooie. We kennen de Amerikaanse band de RED HOT CHILI PEPPERS die funk, rap, punk en pop combineert met rock. Als voorbeeld hieronder een platenhoes van de heren.Schermafbeelding 2017-10-04 om 21.55.41

Hier zagen we een persiflage op de naam. De RED HOT CHILLI PIPERS! Een regionaal bekend doedelzakorkest!SONY DSCDe route van Poolewe naar Applecross heen en terug is ca. 125 mijl. We reden eerst de route zoals die gereden ‘hoort te worden’ volgens de North Coast Route (alleen dan omgekeerd vanuit Poolewe en niet vanuit Applecross) en daarna het deel langs de kust vanuit Applecross waardoor we na zo’n 45 mijl weer op de eerste route terecht kwamen. Nog duidelijk zo? Enfin, prachtige natuur. Het is koud, het waait hard, maar in de auto merken we daar weinig van en het is overwegend droog. Af en toe een druppeltje, maar natuurlijk bergen in de wolken, maar ook dat heeft wel wat. De plaatjes. We passeren een bezoekerscentrum en zien de liefde van de Schot voor de edele viervoeter. Zou het hier ook echt warm kunnen worden?SONY DSCEr staat bij het bezoekerscentrum ook een mooi gestapeld beeld.IMG_7688De route is inderdaad smal met veel passing places, maar volgens mij goed te doen, ook met een caravan. C. denkt daar duidelijk anders over. Wat foto’s.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCHierboven een nog levende passing place-paal. Hieronder een overleden paaltje.SONY DSCSONY DSCAls ik een bordje fotografeer kijken schapen belangstellend en voortdurend kauwend toe.SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe passeren wat kleine dorpjes en moeten een pas over. Aan een bord te zien kan het hier ‘s-winters spoken (IMPASSABLE, mooie woordspeling!). Het is dan niet mogelijk Applecross over de weg te bereiken.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCBoven op de berg is dit het uitzicht. Prachtig! C. vindt het te hard waaien en blijft in de auto.SONY DSCUiteindelijk komen we aan in Applecross.SONY DSCAan het rotsstrand ligt een heuse miniatuurboot. Het is eb, hoewel dat er op deze foto niet zo uitziet, maar de Applecross Bay ligt echt droog. Laten we na het eten zien.SONY DSCWe kiezen vanaf een blackboard in de Applecross Inn onze lunch. C. eet vis (haddock in crisp beer batter met chips, erwtjes en tartaarsaus) en ik kies voor lam.SONY DSCIk drink er een ale van Skye bij (Skye red) en C. Sauvignon Blanc. Omdat de wijn in de UK heel erg duur is wordt het vaak met een maatbeker ingeschonken. Hier hebben ze wijnglazen met een maatverdeling.SONY DSCBrenda, hou je vast aan de bar, want daar komt weer zo’n fraai getapt bier!IMG_7692SONY DSCHet is eb in de Applecross Bay en als we om de baai zijn heengereden is het helemaal goed te zien. Aan de overkant links Applecross en rechts Milltown.SONY DSCWe rijden regelmatig in de Schotse Hooglanden over de eerder genoemde cattle grids, de roosters die ervoor zorgen dat de loslopende schapen, paarden en koeien niet weg kunnen lopen. Er moeten wel miljoenen schapen in Schotland rondlopen. Het is ongelooflijk hoeveel schapen we gezien hebben. Maar deze keer ook Schotse Hooglanders op de weg. Ik heb er een kaartje van gemaakt.IMG_7699Maar drie foto’s toch even apart. Het rund voor de zee.SONY DSCEn daar liggen ze dan, half in de berm en vaak met een poot, staart of half op de weg. En reken er maar niet op dat er iets opzij gaat.SONY DSCLinks liggen twee Hooglanders junior. Bij één stoppen we en zelfs van m’n beroemde imitatie van de Schotse Hooglandster die zoete melk wil geven wordt Hooglander junior niet wakker. Het oog blijft stijf gesloten.Schapen kijken toe hoe ik in de storm probeer m’n camera recht te houden. We rijden maar verder.SONY DSCSONY DSCHet is leuk dat ik m’n camera weer heb herontdekt. De vorige jaren maakte ik vooral foto’s met m’n iPhone uit gemakzucht. De iPhone heb ik altijd in m’n zak, maar nu gebruik ik vooral m’n oude Sony camera. Zelfs het gebruik van verschillende lenzen geloof ik wel. Ik gebruik alleen een 18-55 lens, werkt prima. Uit onderstaand bord blijkt weer dat Schotland erin blijft geloven. Zelfs een kuchende premier May (zagen we vanmiddag op de BBC tijdens haar partijcongres) kan daar niets aan veranderen.SONY DSCVanmorgen bij het ontbijt een regenboog vanuit de caravan.SONY DSCWe hebben vanmorgen telefonisch contact gehad met een camping in Ullapool, onze volgende bestemming. Een redelijk grote camping en zonder reservering geen probleem. Vandaag ontdekken we vooral de nabije omgeving en vooral de doodlopende weggetjes langs de kust. Het weer is zo wisselend! Zon, regen, wat mist en dat allemaal als je één keer met de ogen hebt geknipperd. SONY DSCWe hebben wat kaarten geschreven die op de bus moeten. Daarvoor doet C. altijd haar rode trui aan en zet daarbij een rode muts op. En dat moet worden gezegd. In het kleinste dorp, soms veel kilometers rijden van wat wij de bewoonde wereld noemen, staat een telefooncel of een brievenbus die zes dagen per week wordt geleegd. De brievenbus dan natuurlijk, niet de telefooncel. En vrijwel overal zeer regelmatig rijdend openbaar vervoer. En hoeveel vuilniswagens we wel niet tegengekomen zijn, soms op plekken waar je geen bewoond huis verwacht, maar overal wel bij een oprit een paar tegen de storm vastgebonden containers. Heel veel vuilnis wordt gesorteerd aangeboden. En wat te denken van de bibliobus, die zien we ook regelmatig in dorpen staan of rijden. Over goede infrastructuur gesproken.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCEn over verschillende weersomstandigheden gesproken. Bovenstaande foto’s zijn op verschillende plaatsen in een tijdsbestek van nog geen 45 minuten genomen.

En dan gaan we naar het strand. Het is eb en het strand is wel 100 meter of meer diep. Heel in de verte de witte streep van de golven op het strand.SONY DSCSONY DSCSONY DSCEr loopt veel water vanuit de bergen het strand op en de zee in. Zo komt het water op de foto hierboven rechtstreeks van de bergen.SONY DSCC. springt soepeltjes over zo’n snelstromende bergstrandbeek heen.SONY DSCMaar komt vervolgens toch een beetje vast te zitten.

Voor Frans van der Meeren hebben we een visplekje gereserveerd.IMG_7718De camping in Poolewe heet de Inverewe Gardens Camping en dat is niet voor niets zo. Vlak voor het gehucht Poolewe – aan de weg waaraan onze camping ligt – ligt aan de zuidzijde van het Loch Ewe de Inverewe Gardens van de National Trust of Scotland, waar dankzij de beschutte ligging en de warme golfstroom tal van bloemen en planten uit de hele wereld gedijen, planten en bloemen die je op deze hoogte niet zou verwachten. In de Gardens staat het huis van Osgood MacKenzie. Hij realiseerde in 1862 de tuin op een landgoed dat zijn moeder hem schonk. Nadat een eerder landhuis afbrandde werd in 1914 een nieuw huis gebouwd dat we vanaf onze plaats op de camping over het loch kunnen zien liggen.SONY DSCHet huis is in 1952 met Gardens en al door Osgood’s dochter Mairi Sawyer aan de National Trust of Scotland werd geschonken. In het huis is er veel dat aan die dochter herinnert. Maar voor we het huis betreden …SONY DSCSONY DSCSONY DSCEen verzameling 78-toerenplaten.SONY DSCHet fornuis en de jachttrofeeën van vader Osgood, waarvan de meest zijn getatoeëerd met de naam van het dier en de datum en plaats waar het dier is geschoten.SONY DSCIn het huis en bijgebouwen hangt een prettige atmosfeer en alles is fraai vormgegeven met uitspraken van huiseigenares Mairi Sawyer.SONY DSCSONY DSCSONY DSCMaar we komen vooral voor de tuinen. Prachtig dat in dit jaargetijde en met zoveel storm en regen een tuin er zo mooi ‘bij kan liggen’.SONY DSCVanuit de tuin zie je over het water links onze camping.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCIn de tuinen een beeld van James Parker uit 2014 met de titel Sheltered existence.SONY DSCSONY DSCSONY DSCEn dan begint het weer te regenen. Ik maak snel een foto die door het snel veranderende weer bijna een zwart-witfoto lijkt.SONY DSCWe schuilen in een houten tuinhuis en dan gebeurt er iets wonderlijks. Een roodborstje, normaal een schuw vogeltje, komt vlak bij C. zitten en begint met een vrolijk fluit- en piepconcert.SONY DSCIk heb er zoveel foto’s van kunnen maken ….IMG_7712… en soms ook niet omdat ‘ie me net te snel af was.SONY DSCMaar dan zit ‘ie ineens weer op nog geen halve meter voor m’n lens.SONY DSCSONY DSCEn dan schiet C. opeens als Roodkapje uit de struiken.

We zagen tijdens het thee drinken in de tuinen een kaart van de North Coast 500 hangen waar we eerder van hadden gehoord. Helaas niet meer verkrijgbaar in de Gardens, dus naar Gairloch waar we twee winkels wisten te vinden die routegerelateerde artikelen verkopen, maar ook daar niet meer te verkrijgen. We rijden door Gairloch naar Big Sand, een klein gehucht, een mijl of twee rijden langs de kust.SONY DSCEen scherpe zon in de zee.SONY DSCSONY DSCSONY DSCEn weer over een loch die prachtige bergen en nog verder nog meer bergen en daarachter nog meer …SONY DSCDe pub waar we wat willen drinken is nog gesloten, dus we besluiten naar de camping terug te gaan. Dan zien we een bordje ‘BURIAL GROUND‘ vlak naast de ingang van de camping en we rijden nieuwsgierig omhoog. We zien na een honderd meter een kleine parkeerplaats en een bordje waaruit blijkt dat we aan het juiste ‘adres’ zijn.SONY DSCUit een informatiebord blijkt dat er eeuwenoude zerken op de begraafplaats te vinden zijn, maar dat de oudst leesbare grafzerk van 1850 dateert. Die kunnen we met moeite vinden.SONY DSCOok is er een haas met een oorbel.SONY DSCSONY DSCEn we zien een pictish stone (een steen die gemaakt werd door de Picten, meer heb ik er ook niet over kunnen vinden) uit de 6e eeuw. In West-Schotland zijn er twee van deze stenen, één in een museum en de ander hieronder op de foto in Poolewe.SONY DSCEn de grafsteen van William Clark in de vorm van een hart waar ik met een simpel takje een hopelijk duidelijk herkenbare appel van heb gemaakt.SONY DSCEen prachtig stenen doodsbed.SONY DSCEn dat de begraafplaats nog steeds wordt gebruikt blijkt uit onderstaande foto.SONY DSCHet is donderdagavond 5 oktober en na het schrijven van dit stukje en de toiletgang zie je opeens de caravan onder een volle maan en dat is dan gelijk de laatste foto van deze avond.SONY DSCWe zijn al vroeg uit Poolewe vertrokken. Het is droog en ± 10° C. en we zijn rond een uur of elf aangekomen in Ardmair, op camping Ardmair Point. De camping is op een paar campers na nagenoeg leeg, maar heeft afgelopen week vanwege een groot rockfestival in Ullapool bijna vol gestaan. We mogen overal gaan staan, maar niet op de hard-standings (de plaatsen met een harde ondergrond) die voor campers bestemd zijn. We verhuisden vanwege de zeer natte ondergrond al snel naar de andere kant van de weg, maar kwamen er achter dat aan die kant geen electriciteit is. Een kabel over de weg leggen is niet toegestaan, hoorden we toen we  net geïnstalleerd waren, zodat we nu weer aan de andere kant staan op een iets hogere en drogere plaats met een mooi uitzicht over de Sea of the Hebrides. Vanuit Ullapool gaat er over de Sea of the Hebrides ook een veerboot naar Harris en het Isle of Lewis naar havenplaats Stornoway (Steornabhagh in het Gaelic). De boot vaart min of meer bij ons langs. In Ullapool zagen we ‘m vanmiddag liggen.SONY DSCEn het is een wonderlijk gezicht dat waar je ook loopt in Ullapool je overal de boot bovenuit ziet steken.SONY DSCSONY DSCOver dat Gaelic gesproken, we fotografeerden vanmiddag een straatnaambord. Kijk maar eens hoe een betrekkelijk normale straatnaam er in het Gaelic uitziet.SONY DSCUllapool is een piepklein dorpje dat erg op tourisme is gericht. Dat komt natuurlijk ook door de veerverbinding naar de Hebriden. Een uitstekende touristinformation helpt ons met tips en adressen van wat we zeker moeten zien en ze hebben zelfs de felbegeerde OFFICIAL MAP van de North Coast 500. We schrikken wel even als we wat delen van de route nader bekijken, maar daarover straks. Naast tourisme is Ullapool nog steeds een vissersplaats. Als we komen is het eb en kunnen de boten niet uitvaren.SONY DSCSONY DSCDit is een deel van de officiële kaart van de North Coast 500 met de geel-gearceerde route. Waar de geel met rode uitroeptekens staan zegt de legenda “caution, careful driving“, dus oppassen geblazen. Maar op de kaart staat ook deze waarschuwing.SONY DSCSimpel gezegd komt het er op neer dat als we langer zijn dan een gemiddeld Volkswagen T5 busje (18 feet – een feet is 0,3048 centimeter = dus ± 5½ meter) we beter een alternatieve route kunnen nemen. Wij zijn bijna 10 meter lang. Het is dus de vraag of we dat deel van de route wel met caravan moeten rijden. Het was de bedoeling dat deel vandaag met de auto te gaan rijden om ‘m in ieder geval gezien te hebben. Maar het weer is beroerd en te slecht om het zelfs maar leuk te vinden een tocht in de auto te maken. We besluiten terug te rijden naar een plek waar we een gorge, een soort kloof hebben gezien die met een wandeling te bezichtigen is. Het regent nog steeds, maar we kleden ons erop.SONY DSCVervolgens blijkt dat we verkeerd lopen en als we weer bij het beginpunt zijn aangekomen ziet C. een bordje …SONY DSC… waaruit ondermeer blijkt dat wat we willen (gaan) zien niet te zien is omdat de toegang tot het uitzichtpunt door werkzaamheden is afgesloten. Hoppa, in de auto en weer terug naar Ullapool waar we het slechtweer-programma openen en een bezoek aan het Ullapool Museum brengen.SONY DSCHet touw om de klok te beieren hangt zo hoog dat ons dat niet lukt, dus naar binnen waar een vrijwilligster ons vertelt dat de voormalige kerk waarin het museum is gevestigd een zeer christelijke achtergrond kent. Geen orgel, geen muziek, geen koor, geen gezangen, maar uitsluitend psalmen, langzaam gezongen door de kerkleden.SONY DSCOp de foto is de kansel te zien die uit twee verdiepingen bestaat. Boven preekt de dominee en een verdieping lager staat een medewerker die de kerkgangers begeleidt bij het ordentelijk zingen van de psalmen. Het museum(pje) geeft een aardig beeld van wat er zoal in Ullapool speelde en speelt. Bij het 200-jarig bestaan van het plaatsje in 1988 heeft men een zeer fraaie quilt vervaardigd. Ullapool is dus nog een jong dorp.SONY DSCOpvallend zijn de ramen met roedeverdeling waar prachtig het licht door naar binnenkomt.SONY DSCWe gaan naar the Ferryboat Inn biertjes drinken en mosselen van the Isle of Lewis eten en onderweg zien we weer een paar bordjes waarvan de eerste wel het mooiste is. Maar eerst een bank in de regen (met bordje!). Heerlijk buiten zitten.SONY DSCEn een liggend meisje in een etalage met Schotse buff.SONY DSCSONY DSCEn Rob and Gill wensen nu al prettige kerstdagen en een gelukkig nieuw jaar.SONY DSCSONY DSCEn als je in Ullapool een zaak wilt beginnen neem je contact op net Bruce & Co. En de lokale kerk lokt kerkgangers met thee, koffie en cake!SONY DSCWe hebben een mail gestuurd naar Sango Sands in Durness met de vraag of het noodzakelijk is te reserveren. We willen daar een nacht of drie blijven of wellicht langer. Er is een bar op de camping! Maar daarover vertellen we later. Nu klikken we op PUBLICEREN. Tot de volgende keer!

Mijn locatie .

Somewhere over the rainbow …

En dan zijn we op het eiland Skye. Maar eerst even het wanneer, hoe en wat. Natuurlijk zijn we te vroeg op weg naar Mallaig om de veerboot van 11.00 uur te halen, dus onderweg even gestopt bij een mooi uitzicht …SONY DSC… waarbij we op een bordje zien dat we voor een helicopterlandingsplaats blijken te staan. Toon Muller zou zeggen: “Wegwezen, Marie!”, dus dat hebben we maar gedaan.SONY DSCOm iets over tien – we worden om 10.40 uur verwacht – staan we bij de lanes voor de veerboothaven waar een vriendelijke jongeman ons bij de controle terloops meedeelt dat er sprake is van een oranje situatie, de kans dat de veerboot zal vertrekken is 50% wegens de harde storm. De vlaggen staan inderdaad strak door de stormachtige wind en er is van de kant van Skye geen boot te zien. Dan eindelijk – veel te laat – komt de boot aan. Op de onderstaande ansichtkaart zien jullie ons linksonder in de rij staan, waarbij we er verbaasd over zijn hoeveel auto’s er nog op een relatief kleine boot passen. Naast ons staan ook nog twee grote autobussen die mee zullen varen.IMG_0109Dan gaat de neus naar boven …SONY DSC… en de oprijklep – in dit geval nog de afrijklep – naar beneden.SONY DSCEenmaal aan boord zien we een man met zijn kleindochter ons nog uitzwaaien.SONY DSCWe zijn in een behoorlijke storm – die me aan boord nog even zal opbreken en goddank nog net niet opbraken – onderweg naar Skye, een reis die volgens de berichten ca. een half uur zal duren.SONY DSCOmdat we niet in de auto mogen blijven zitten gaan we naar boven, bestellen thee en koffie en C. roept me vrolijk toe dat ik naar de horizon moet blijven kijken die vervaarlijk van beneden naar boven verschuift. Onderwijl neemt ze nog een hap van een stuk cheesecake. De vele waarschuwingsbordjes aan bord maken het er ook niet echt leuker op. Ik heb caravanbenen, geen zeebenen.Schermafbeelding 2017-09-30 om 20.28.36Er wordt nog een blik op het dansende vasteland geworpen.SONY DSCEn dan komen we gelukkig veilig in de haven van Skye aan.SONY DSCWe hebben in de afgelopen dagen een paar maal gebeld met de camping van de Camping and Caravanning Club waar we graag willen staan. Helaas, alleen een antwoordapparaat en ook boeken via de site geeft alleen maar foutmeldingen. We wagen het er op en gelukkig is er plaats. Het stormt nog steeds vreselijk en we krijgen een plaatsje naast wat struweel dat ons uit de ergste wind zal houden. Omdat de takken voortdurend laag liggen kunnen we makkelijk van het uitzicht over het loch genieten. Even een kaartje waar op is te zien waar we op het eiland verblijven.Schermafbeelding 2017-09-30 om 20.50.37Onderaan is het blauwe verbindingsstreepje te zien dat de route aangeeft vanaf Mallaig. De afstand die we vanaf de haven naar de camping moeten rijden is ruim 50 mijl, een mooie route, vrijwel voortdurend vlak langs de kust en de lochs. Het gras is hier wel verdacht groen.SONY DSCWe kopen aangekomen bij de receptie eitjes. Twee van de eitjes van de eigen kippen van de eigenaren zijn verdacht blauw.SONY DSCMaar, legt men ons uit, het zijn eieren van de Cream Legbar (da’s de naam van het kippetje) en die eieren zijn altijd blauw. Ik wil in verband met de eierkleur nog een flauw grapje over mijn staat komend uit m’n stamcafé’s vertellen, maar C. snoert me vastberaden de mond.SONY DSCHet is even droog en we hangen wat was buiten, maar al snel begint het weer te stortregenen en we besluiten naar Portree te rijden, een mijl of tien van de camping vandaan. Onderweg wisselen de jaargetijden zich af, hevige regen en zon achter en ook voor de wolken. We wandelen wat langs de kleine haven met mooi gekleurde huizen.SONY DSCSONY DSCDe andere kant van de haven.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCVan buiten nat, dan ook maar van binnen nat en we voegen de daad bij het woord en drinken een pint in de bar van het Pier-hotel (het blauwe pand op bovenstaande foto), een niet onaardige bar zonder muziek, maar met ons niet echt aansprekende stamgasten. In de bar hangt een felrealistisch schilderij van de huizen en de haven. En wonderwel klinkt op dit schilderstuk uit het muziekloze Pier-hotel opeens wel muziek.SONY DSCEn dan komen we buiten en daarmee is jullie de titel van deze aflevering ‘Somewhere over the rainbow’ duidelijk gemaakt.SONY DSCEen dubbele regenboog nog wel. De camera kan de boog niet in een keer op één plaat vastleggen. We hebben wel 20 foto’s gemaakt, maar we laten het bij deze twee.SONY DSCAls we naar de auto lopen zien we de naam van een winkel, niet voor niets, denken we.SONY DSCSONY DSCAls we vanuit Portree richting camping rijden met wederom regen, terwijl de zon voor ons toch echt schijnt (!?!), maken we deze foto van de camping aan de andere kant van het Loch Greshornish.

We internetten op deze camping via een router op de camping, maar het feitelijk internet is extern uitbesteed aan Highland Wifi en we werken met een abonnement van zeven dagen voor 20 pond (ca. 24 euro). Daarmee kunnen op één device internetten en omdat dat ongemakkelijk is kiezen we voor een dubbel weekabonnement en investeren dus flink (veertig pond voor twee apparaten voor zeven dagen). Een probleem is dat onze telefoons hier niet werken (“geen service!”) en dat we dus geen gebruik kunnen maken van onze eigen internetbundel. Een dure grap, die Highland Wifi, die kwalitatief ook nog eens ondermaats blijkt te zijn. Voortdurend valt de verbinding weg en tijdens het maken van dit blog probeer ik voortdurend backups te maken van wat ik het geschreven en van de foto’s die ik heb geüpload. Een weinig bevredigend gebeuren, waarvan ik hoop dat dit in de teksten niet al teveel tot uiting komt of zal komen. C. prijst me voor m’n geduld; een oefening in geduld die ze niet vaak tegenkomt. Als illustratie, ik heb deze alinea nu tussentijds drie keer opgeslagen uit angst ‘m kwijt te raken, maar we zijn d’r nog en jullie hopelijk ook.

Het is op het moment van schrijven zaterdagavond laat, de laatste dag van september en we zijn naar Dunvegan Castle & Gardens gereden waar de familie McLeod, al eeuwen eigenaar van het kasteel, ons graag voor 20 pond (met een mooie, door C. bedongen seniorenkorting) het eigendom wilde showen. Geen foto’s binnen a.u.b.!SONY DSCSONY DSCHet slot ligt niet onaardig aan een loch met veel zeehonden die ze hier seals noemen. Wij zien ze goed, maar je moet bij de onderstaande foto rechts van het ‘schiereilandje’ kijken en natuurlijk op het zandeilandje ten Noordoosten. Anders maar de loep op je device gebruiken?SONY DSCTerug naar binnen waar we niet mogen fotograferen en al helemaal niet mogen zitten.SONY DSCSONY DSCSONY DSCDe familie heeft veel mooie kamers waar we hard doorheen rennen, want een soort Schotse suppoost hoort het voortdurend camera-geklik en wenst de veroorzaker aan een kruisverhoor te onderwerpen. Dat proberen we te voorkomen en we willen een trapje opvliegen, maar worden opgehouden door de trouwe dienster Agatha – met haar door het te veel in te heet afwaswater zitten gekloofde vingertoppen – die de suppoost net z’n afternoontea wil brengen.SONY DSCWe gaan snel naar buiten en maken nog een foto van de voorzijde van het kasteel met links het balkon; de zogenaamde pijpersgalerij, waar we ons altijd een heel andere voorstelling van hebben gemaakt.SONY DSCDan rijden we naar Stein waar zich de oudste inn van Skye zou bevinden. IN …SONY DSC… of INNSONY DSCHet blijkt het laatste te zijn en we drinken in- en inntevreden ons pintje.SONY DSCOmdat we lief zijn tegen de gastvrouw hoeven we ons geen zorgen te maken over de consumptieprijs die door haar – blijkens de tekst op een bordje – afhankelijk wordt gesteld van onze gedragingen jegens haar.SONY DSCOoit hebben we in Uig op een camping gestaan en die camping willen we graag nog terug zien. Er staat één caravan. Probeer de kleine camping op de onderstaande foto’s maar te vinden.SONY DSCSONY DSCVia een mooie binnendoorroute (ondermeer langs de Quiraing, een belangrijk natuurgebied op Skye) rijden we terug naar onze camping.SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe rijden langs de SOUND OF RASAAY (wie kent ‘t niet?) en zien op de achtergrond de rotseilanden Rona en Rasaay liggen.SONY DSCDe hier grazende schapen lijken te kunnen kiezen uit diverse warm- en koudwaterkranen.SONY DSCHet is zondag, de eerste dag van oktober. Vannacht af en toe wat gespetter, maar nu komt de regen in een onhoudbare stroom uit de egaal grijze lucht naar beneden. Bij wakker worden is het 13° C en een klein elektrisch kacheltje krijgt de temperatuur maar moeizaam naar een kleine 17 graden. Het is heerlijk dat we comfortabel sanitair aan de overzijde van het pad hebben. En dan doe je vanuit de striemende regen de deur van het sanitairgebouw open en dan begroet een oude Schot je met pet op en daarover de capuchon van een regenjas met de woorden: “Morning sir, nice day, isn’t it!?” En dan komt er maar met moeite “Not too bad, sir, not too bad” uit m’n mond. Frederieke schreef het al in een reactie ‘rare mensen, die Schotten!’

C. doet ondertussen de was en ik maak een bleekselderijsalade met appel, knoflook, ui, tomaat en zelf geroosterde amandelen in een beetje knoflookolie.IMG_0113 En het wordt lekker warm in de caravan want met een uitje en wat knoflook worden kleine paddestoelen heel langzaam gegaard en afgemaakt met een scheut rode wijn en crème fraîche. Vanavond bij heerlijke koteletten van lammeren van Skye. Het is hier echt what you see is what you get! Het is een beetje behelpen in een kleine caravan, maar we hebben alles onder handbereik. Je hoeft er vaak niet eens voor op te staan.IMG_0110

Na het koken wordt er afgewassen en tot onze vreugde merken we dat we niet zomaar op een camping zitten, maar op een camping met een aantal malen bekroonde Loo of the year (oftewel De plé van het jaar). Goud en zelfs platina!IMG_7654Vanuit het afwaskeukentje zien we onze caravan in de stromende regen staan huilen.IMG_7655

Omdat per oktober de beroemdste whiskydistilleerderij Talisker op Skye niet op zondag Schermafbeelding 2017-10-01 om 10.36.40geopend is, gaan we morgen op whiskyjacht. Gek woord eigenlijk, whisky. Spreek het maar eens een aantal keren hardop achter elkaar uit. Maar is het nou whisky of whiskey? We duikelen via Google wat wetenswaardigheden waarvan we jullie laten meegenieten.

Is het whisky of whiskey?

Laten we bij het begin beginnen. In de Van Dale wordt het omschreven als: sterkedrank, gedistilleerd uit gerst of andere graansoorten: Schotse whisky. Whisky is een drank die men associeert met Schotland. Vanzelfsprekend wordt het ook op andere plekken ter wereld geproduceerd, maar laten we voorop stellen dat de oude Schotten het tot kunst verheven. De amberkleurige drank zou immers uitgroeien tot een van Schotlands bekendste exportproducten en een symbool voor de Schotse bevolking.

De drank benodigde een naam en deze werd de oud-Keltische benaming uisige beatha, die levenswater betekent. Gaandeweg werd deze naam verbasterd tot whisky. In Schotland schrijft men whisky zonder de extra ‘e’. Toch hebben wij menig discussie langs zien komen waarbij beide spellingen werden gebruikt. Waar komt deze verwarring vandaan? Dat komt omdat de Ieren het woord anders vertaalden uit het Oud-Keltisch dan hun Schotse buren. Zij schrijven het sinds mensenheugenis met een extra ‘e’.

Hoe gaan we dit onthouden?

Godzijdank hebben wij Nederlanders ezelsbruggetjes om dingen wat minder abstract te maken. Het is eenvoudig: landen met een ‘e’ in de naam (Amerika, Ierland) spellen de naam doorgaans met een extra ‘e’ – als in whiskey. Landen zonder een ‘e’ in de naam (Schotland, Canada, Japan) spellen de naam daarentegen doorgaans zonder een ‘e’ – als in whisky.

Wij gebruiken – omdat we in Schotland zijn – whisky. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Vandaag is het zondag 1 oktober en het blijft regenen en rond een uur of twee hebben we er genoeg van. We gaan een pub opzoeken. We rijden maar wat rond en zien dan een bordje Neist Point. Het blijkt het meest westelijke puntje van Skye te zijn en het weer klaart op op het moment dat we besluiten naar Neist Point te rijden. Een smallere dan smalle weg valt ons ten deel met gelukkig af en toe een passing place en héél aardige Schotten die met een lichtsignaal seinen dat we kunnen passeren. Nog nooit hebben we tijdens een reis zo vaak dankbaar gezwaaid naar tegenliggers en vrijwel iedereen zwaait terug.IMG_7657IMG_7662Een oud motortje kan ervoor zorgen dat je met een soort kabelbaantje beneden wordt afgezet, naar onderen wordt getakeld eigenlijk. Het ziet er weinig vertrouwenwekkend uit, maar een meneer verzekert me dat hij er onlangs nog gebruik van heeft gemaakt. We zullen Jan van Hekezen vragen het eens voor ons uit te proberen. Jan is een waaghals en kent geen vrees voor hoogte noch diepte.IMG_7660IMG_7661IMG_7664IMG_7657

IMG_7665

En met deze simpele motor gaat Jan straks naar beneden. Het onderhoud, vertelt de min of meer deskundige meneer me in de vliegende storm, zit van binnen en zie je niet van buiten. We gaan eindelijk een pint drinken, maar moeten daarvoor nog naar Stein langs die smalle weg. Als we in de Stein Inn zijn aangekomen regent het weer volop. We hebben alleen de iPhone om foto’s te maken en vanuit de Inn maken we deze foto’s die wel zwart-wit lijken.IMG_7670IMG_7674De laatste foto, eigenlijk wel de mooiste, is door C. genomen. Ze heeft ‘m ‘beslagen ramen’ genoemd, naar een prachtig Jiskefet-lied.

Het heeft de hele nacht weer verschrikkelijk gestormd en de wind is ook gaan draaien waardoor die precies op de caravandeur staat. Met moeite is de deur van binnenuit open te krijgen, zo hard staat de wind erop. We lezen vanmorgen in de Volkskrant dat de storm die Schotland teistert, een zgn. actieve depressie, de naweeën zijn van de orkaan Maria. Men zegt dat je in Schotland rekening moet houden met wel vier jaargetijden op een dag, dus altijd korte broek, zonnebrand, regenjas, muts én paraplu bij de hand houden. Vandaag gaan we naar de Talisker distilleerderij. Dat is ongeveer 50 mijl bij de camping vandaan. We hebben ons voorgenomen dat we niet met een uitgebreide rondleiding mee zullen doen, maar alleen whisky willen kopen. Zon en regen wisselen elkaar weer vrolijk af, maar de harde wind blijft. Dat wordt wat als we morgen de caravan weer achter de auto hebben en vlak langs de kust het eiland weer afrijden. Er zijn zo weinig wegen op het eiland dat we altijd langs een kust moeten rijden. Deze keer gaan we niet met de boot, maar over de Skye Bridge naar Kyle of Lochalsn. De brug zal ons over het Loch Alsh en de Inner Sound voeren. In Nederland zouden er met zo’n storm al lang waarschuwingen uitgegaan zijn voor vrachtwagens, caravans en aanhangers. Maar we moeten toch verder. Het is net de Tour de France (“De tour wacht op niemand”).

De Talisker Distilleerderij is de oudste en grootste distilleerderij van Skye en één van de grotere in Schotland. Het is druk als we bij het bedrijf aankomen. De parkeerplaats staat nagenoeg vol.SONY DSCDe typerende en uitgesproken smaak van de Taliskerwhisky heeft – zegt men – te maken met de smaak van het water en de turfsmaak die het water heeft. Het krijgt door de alom aanwezige turf een pregnante, jodiumachtige smaak. De smaak wordt nog versterkt doordat ook de mout gebrand wordt op een met turf gestookt vuur. We kijken belangstellend naar beneden, maar zien noch ruiken niets bijzonders.SONY DSCJan, Martin en Kees hebben drie varkens die bijna in de verleden tijd kunnen knorren en we zijn uitgenodigd om deel te nemen aan een barbecue in november als we weer terug zijn. In ieder geval Jan en Martin zijn liefhebbers van een goed glas whisky. We kopen een fles Talisker Skye (een nieuw ontwikkelde whisky vooral voor de export en met goud bekroond) en een fles met dubbel goud in 2015 bekroonde Talisker Storm. Dat moet smaken bij een varken van de barbecue. En Matty, voor jou een kleine smakelijke verrassing in de achterbak!

We rijden nog twee mijl de bergen in waar iemand wol spint van de wol van het eigen Jacobschaap. C. koopt een paar mooie strengen van de zelf gesponnen wol. Op de terugweg kopen we brood in Dunvegan in de oudste bakkerij van het eiland.SONY DSCOmdat het op het eiland dun gezaaid is met flappentappers en we out of money zijn gaan we naar Portree om geld te halen. Vlak voor Portree blijkt een grote schapenmarkt te zijn. C. houdt wel van wol van schapen, maar niet van schapen op de markt, dus ik stap er alleen op af.SONY DSCEr blijken veel makke schapen in een hok te passen. Het is nat en dus modderig en er is net een aantal schapen in de schapencaravan gestapt.SONY DSCWe gaan gelijk even bij de iTourist langs waar we wifi hebben. Op de camping is de wifi slecht en we hebben ook geen enkel telefoonsignaal zodat we ook niet uit onze internetbundel kunnen putten. We delen de achterban via Telegram mee dat we een tijdje in het Flintstones-tijdperk zullen gaan leven zonder telefoon en met wellicht gebrekkig internet. Want wat gaan we doen?

Sinds 2015 bestaat officieel de NC 500. De NC 500 is the North Coast 500 route. De naam zegt het al, het is een route van 500 mijl (ca. 800 km) die vlak langs de Schotse kustkust loopt over voornamelijk eenbaanswegen met uitwijk- en ‘ik laat je passeren’-stroken, de zgn. passingplaces, kleine strookjes links of rechts op de weg.Schermafbeelding 2017-10-03 om 15.04.24 2

Met lichtsignalen waarschuw je het tegemoetkomend verkeer dat je op een passingplace staat. Als je verkeer de gelegenheid wilt geven je in te halen (we willen en gaan nou eenmaal niet zo snel met een caravan) ga je op een passingplace staan terwijl je de linker richtingaanwijzer laat knipperen. En hoppa, met dankbaar getoeter of knipperlichtgeknipper (mooi woord) wordt je voorbij gezoefd.

De begin- en eindplaats is Inverness, maar omdat wij van Skye komen pikken wij de route iets voorbij Strathcarron op. De route is niet bewegwijzerd, maar loopt over een aantal bestaande en nieuwe routes. Onderstaand tref je de route aan.Meer informatie over de route is ook te vinden op de site northcoast500.com (klik maar op de link, zodat de site zich opent). Er zijn weinig campings open in dit deel van het jaar, dus we moeten redelijk plannen en de dag voor het vervolg van onze trip even nagaan of a) de camping waar we naar toe willen open is en b) of er plaats is. We hebben al eerder geschreven dat het soms erg druk kan zijn op de campings. In noodgevallen kunnen we wild kamperen. We hebben op onze devices in iBooks het boek staan. Dat kunnen we ook onderweg raadplegen als we meer willen weten over de route of plaatsen aan de route. Vandaag, dinsdag 3 oktober – de dag dat we hoorden van het plotseling overlijden van één van onze muzikale helden Tom Petty – hebben we de eerste etappe erop zitten en we zijn nu in Poolewe op een camping van de Camping and Caravanning Club en hebben een mooie plaats met zicht op de zee. Dat heet hier ook nog steeds een loch. Onderweg wilden we even pauzeren en troffen een vreemd bord aan.SONY DSC

Hidden crevasses en we worden geadviseerd de parkeerplaats niet te verlaten. We hebben geen flauw idee waar we bang voor moeten zijn en het woordenboek geeft geen uitsluitsel en in velden of wegen geen internet te vinden. We denken aan gevaarlijke slangen die zich hebben verstopt, maar de meneer van de camping vertelt het ons. Het zijn zeer gevaarlijke diepe spleten die je pas ziet als je erin of overheen gevallen bent en één van je kostbare lichaamsdelen hebt gekneusd, gebroken of misschien zelfs wel bent verloren op de bodem van zo’n spleet. Dus als je zo’n bord ziet, thuisblijven!

We sluiten deze aflevering af met de bekende klik op de knop PUBLICEREN, wensen jullie veel leesplezier en zijn benieuwd naar jullie reacties. Houdoe!

Mijn locatie Glenhinnisdal, Scotland, United Kingdom.

H & C naar Skye zonder diamanten.

Die titel van dit verhaal is wel een heel flauwe speling op het prachtige Beatlesnummer Lucy in the sky with diamonds; een track van Sgt. Peppers en daar komen we zo nog een keer op terug. Blijf lezen!

Het is C.’s verjaardag, 25 september 2017 en we hebben een prachtige dag; een heerlijke zon in tegenstelling tot de regen die gisterenIMG_1256 en vannacht onze caravan nog teisterde en dus ook ons; wij jammerlijk verzopen soms-midden-in-de-regen-en-in-de-nacht-naar-het-toilet-toe-moetende-gangers.

Vannacht – terwijl C. sliep – de slingers opgehangen die ik enkele maanden geleden van schoonzus Anneke kreeg toegestuurd (“over van het 65-jarig huwelijksfeest van m’n schoonouders”).SONY DSCIk had m’n cadeau voor Christien verstopt in de dubbele bagageruimte van de auto: een schilderij met kroegtafereel in een café in Maassluis van de Bosche schilder Ron Jacobs.SONY DSCMaar de zon was voor C. het mooiste cadeau. We zijn vandaag naar Oban gereden. Op de rit naar Oban toe zagen we in een loch (zo’n door de zee gevoed soms heel lang meer) een mooie kasteelruïne. Vroeger werden kastelen in zee op een rots gebouwd. Er waren weinig wegen over het land en men kon dan toch per schip het kasteel bereiken. Dit kasteel, Castle Stalker of Castle of the Falconer, dateert van ca. 1450 en James IV van Schotland bezocht dit kasteel regelmatig om te jagen, vertelt de historie gedrukt op een klein informatiepaneel.SONY DSCSONY DSC SONY DSCOban is een klein havenplaatsje met ca. 8.000 inwoners, maar met een steedse indruk. Dat komt misschien ook wel omdat het een transferhaven naar verschillende Schotse eilanden is. Dat brengt vanzelfsprekend drukte met zich mee. Zomaar wat foto’s.SONY DSCSONY DSCEn dan zie ik een vrolijke moeder met een wandelwagen met een drieling. Leuk, denk ik, zo’n moeder met een drieling …SONY DSC… tot C. zegt “Wat denk je van een peutercrèche?”.SONY DSCSONY DSCDe wereldberoemde hoes van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band van the Beatles, (we hadden het eerder over de Beatles):Schermafbeelding 2017-09-25 om 21.44.04en dan zien we in een muziekzaak een mooie Schotse persiflage:SONY DSCSupporters welkom, als je je ware clubaard maar niet laat zien.SONY DSCSONY DSCEen kijkje achter de bar van de Oban Inn 1790 …SONY DSC… en kranten kijken. De Scottish Daily Mail is hard over de verkiezingen in Duitsland.SONY DSCEn een prachtig artikel over een vrouw die uitsluitend uitvaarten van vreemden bezoekt om een gratis lunch mee te snaaien.SONY DSCHet gaat niet zo best met verschillende vogels in Schotland.SONY DSCNet weer even de Beatles gememoreerd. Hieronder de dochters van respectievelijk Stoneszanger Mick Jagger (74) en gitarist Keith Richard (73) die in Lucca een concert van hun ‘dads’ promoten.SONY DSCTenslotte tot onze schrik onze Nederlandse André Diarieux waar ook hier al reclame voor wordt gemaakt.SONY DSCWe eten aan de haven bij Cuan-Mór heerlijke vis en mosselen, maken nog wat foto’s …SONY DSCSONY DSCSONY DSC en rijden dan met een omweg door een single track carriage way (een heel smal tweebaansweggetje en vaak maar één baan met soms passeerplaatsen en af en toe een verontrustend bord) …SONY DSC SONY DSC

 Een 'zongeblonde' Schotse Hooglander.


Een ‘zongeblonde’ Schotse Hooglander.

… na een heerlijke dag weer naar de camping terug.

We willen naar het eiland Skye toe, maar willen dat van Mallaig (spreek uit als Mellée) met de veerboot naar Armadale op Skye doen. Daarom zijn we vanmorgen de 26e vertrokken naar Sunnyside Coft Touring Site in Arisaig.

Een vraag die we kregen via de mail is of er nu geen einde aan het toeristenseizoen is gekomen. Het antwoord is kort en duidelijk NEE. Het is heel gek. Vrijwel alle campings die we bezoeken zijn nagenoeg vol of fully booked. Het laatste betekent doorrijden naar een andere camping. Het zijn vrijwel allemaal Engelsen in campers en grote tot zeer grote caravans die er voortdurend op uit trekken om – ook in de stromende regen – te wandelen en klimmen. Nederlanders en ook andere nationaliteiten zien we eigenlijk niet. De toevallige Nederlander uit Kerkrade die we in Stranraer spraken zei me: “De kans dat je hier een pinguïn op straat tegenkomt is groter dan dat je een Nederlander ontmoet” en hij heeft gelijk, we zien niet of nauwelijks landgenoten. Voorbeeld: toen we rond de middag op deze camping in Arisaig aankwamen – een relatief dure camping met uitstekende faciliteiten – was de camping voor een derde bezet. Nu is de camping nagenoeg vol. Wij hebben voor drie nachten besproken. Vrijdag zullen we naar Skye varen en morgen gaan we uitzoeken of dat wel kan en hoe dat moet.

Onderweg naar Arisaig, een korte rit van ruim 80 mijl, lunchen we langs de weg en zien vrijwel onder ons de stoomtrein de Jacobite rijden waar we graag met mee hadden gewild.SONY DSCSONY DSCIn het voorste rijtuig de eerste klasse met tafeltjes en lampjes en daarna een fors aantal tweede klasse-rijtuigen.SONY DSCHet landschap waar we doorheen rijden.SONY DSCTijdens een avondwandeling naar het strand zien we onze camping liggen. Mooie uitzichten op een scherenkust (scheren: de benaming voor kustgebieden met ondiep en vaak brak water en talrijke, meestal kleine rotsachtige eilanden).SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCGek wat zo’n andere instelling op m’n camera met een zelfde zicht kan doen.SONY DSCHelaas geen spetterende zonsondergang vanavond.SONY DSCSONY DSCIn het weiland achter de camping een bootje waarmee we maar niet gaan varen, boordevol met water. In het toiletgebouw (en ook vanmiddag in een hotelbar in het dorp) wordt aandacht gevraagd voor de Manx Shearwater, het jong van de Noordse pijlstormvogel. Het jong komt na het verlaten van het nest op de tocht naar Zuid Amerika vaak in deze buurt terecht en moet geholpen worden de reis naar Zuid Amerika te volbrengen. Of we Martin of Steve willen bellen als we een ‘Manxie’ hebben gevonden. Vanavond voor de zekerheid toch nog maar rond en onder onze caravan gekeken, maar geen Manxie te vinden.SONY DSCSONY DSCSONY DSCOnderweg naar Mallaig, waar we de overtocht van a.s. vrijdag naar Skye gaan regelen, mooie uitzichten en als we naar beneden kijken opeens een grafsteentje.SONY DSCSONY DSCDe haven van Mallaig. We bespreken de boot voor vrijdag. Een koopje; voor 24 pond gaan we met auto en caravan over naar Skye, een overtocht van ruim een half uur.SONY DSCHet ‘Amsterdammertje’ van Mallaig.SONY DSCSONY DSCRegelmatig hebben we telefonisch contact met Allard als hij vanuit kantoor naar huis rijdt. Dan komen ook wel de minder aardige zaken van onze reis aan bod. “Pap, je moet niet alleen de aardige dingen laten zien!”, is zijn vriendelijk advies en doorslaggevend genoeg, want bekijk deze schokkende beelden maar eens.

 - SCHOKKEND BEELD 1 -


- SCHOKKEND BEELD 1 -

 - SCHOKKEND BEELD 2 -


- SCHOKKEND BEELD 2 -

 - SCHOKKEND BEELD 3 -


- SCHOKKEND BEELD 3 -

 - GODDANK, EINDELIJK HET LAATSTE BEELD; SCHOKKEND BEELD 4 -


- GODDANK, EINDELIJK HET LAATSTE BEELD; SCHOKKEND BEELD 4 -

Wat is er allemaal gebeurd? Een paar weken geleden – en we hebben jullie dat echt allemaal willen besparen – zagen we op een camping dat de afdekplaat van de dissel (zie SCHOKKEND BEELD 1) losgelaten was van de caravan. Oh, een klein cosmetisch probleem, dachten we en repareerden dat op onze manier. Maar na weer een rit over de vaak afgrijselijk slechte wegen (in ieder geval voor een caravan) zagen we weer een zelfde beeld. Niet getreurd, maar een popupnagel-tang aangeschaft met, dachten we, stevige nagels. Een ingekorte versie van de ellende: alles liet los, nog langere popupnagels, zelfborende schroeven, noem maar op! En toen brak ook nog een essentieel deel van het rek af (SCHOKKEND BEELD 3 ). Het probleem is dat de fiets door de constructie van het rek te sterk drukt op de beplating op de dissel waardoor het rek door de loslating ging schuiven en op een gegeven moment scheurde. Daar hebben we nooit bij stilgestaan en dat heeft eigenlijk alleen te maken met de ongeloof’lijk slechte wegen die we zelf gekozen hebben. We realiseren ons dat de Scotland 500 miles-route, die we gaan volgen a lleen nog maar slechtere wegen zal kennen, dus is het kiezen. De keuze die we gemaakt hebben is de fiets van Hans in de auto te vervoeren. Die van C. blijft gewoon achterop staan, geen probleem en we vullen in de caravan het gewicht op met extra last in de vorm van extra water zodat we een veilige disseldruk blijven houden. Het rek hebben we met extra spanbanden veilig gesteld (zie SCHOKKENDE BEELDEN 2 & 4). We hebben gelukkig een idee hoe e.e.a. te (laten) herstellen en hebben de onderdelen die vervangen moeten worden inmiddels besteld. De belangrijkste les is dat een reis, zoals we die nu maken, eigenlijk geen reis is waarbij net zinnig is fietsen mee te nemen. Het is ondoenlijk om in Wales en Schotland veilig te fietsen. We hebben de fietsen nog geen een keer kunnen gebruiken. Een volgende keer nemen we gewoon onze Giant Halfway-vouwfietsen mee nadat we deze up-to-date hebben laten onderhouden door LEENDERT LUIJENDIJK, onze fietsenmaker in Gameren (Leendert, groeten aan Moos!).

Dit voor wat betreft de minder aardige zaken van onze reis. Voor Brenda (niet gruwelen, Brenda) nog iets waar wij – min of meer – aan gewend zijn: het getapte biertje.IMG_7643

Dit is hier een perfect getapt biertje!

Vandaag is het donderdag 28 september. We hebben ons voorgenomen om – indien mogelijk – in het vervolg van onze reis die nog een ruime maand gaat duren te proberen redelijk comfortabel campings (goed sanitair, internetverbinding en pub een beetje in de buurt) te zoeken en daar vandaan de omgeving te verkennen. Als we ‘wild kamperen’ (dus niet op een camping), ook geen probleem. Morgen gaan we naar Skye naar een camping van de Camping and Caravanning Club waar we als Temporary Overseas Member dus lid van zijn met client ID 17644364 (voor ‘t geval dat jullie ons kwijtraken!). Ons wordt een aardige camping beloofd op www.campingandcaravanningclub.co.uk.

Maar terug naar vandaag, een prachtige dag met een graad of 17 en zon en wat wolken. De dag begon met een voorzichtige regenboog.SONY DSCWe wilden de ruïne van het kastel Doirlinn bekijken en onderweg komen we een verlaten landhuis tegen waarbij we gelijk commune-visoenen krijgen. Jezus, wat een pracht en wat zonde dat zoiets leeg staat en in een steeds slechtere staat gaat verkeren. Ondanks jeukende handen kreeg het gezond realisme de overhand en we lieten het bij deze foto.SONY DSCUitzicht vanuit dit prachtige huis is dit.SONY DSCWe zijn op zoek naar de ruïne van het kasteel Doirlinn, maar in Kinlochmoidart aangekomen gaan we eerst op zoek naar de The Seven Men of Moidart. Dat staat op de kaart vermeld als een historische bezienswaardigheid, maar geen flauw idee hoe die ‘zeven mannen‘ er precies uitzien. Een cairn (dat is Schots voor ‘een hoop stenen’) met een infobord brengt duidelijkheid. Toen Bonnie Prince Charles (zoek z’n naam gerust maar op op Google )aankwam in Schotland was hij vergezeld van 7 vertrouwelingen. Om hen te eren voor hun strijdlustig optreden werden hier in het grasland langs het meer zeven berkebomen geplant. Maar vandaag de dag staan er echter maar een stuk of vijf en een paar dode stammen.SONY DSC SONY DSCVeel is daar dus niet aan te zien… Dus op naar Doirlinn. De navigatie kan ons niet helpen en de kaart maar met moeite, maar na veel gepuzzel komen we langs een smalle bochtige weg met veel passing places bij een bijna onontdekt stukje natuur met in de verte aan een loch de ruïne van het voormalig kasteel Doirlinn. Omdat het eb is kunnen we het kasteel van dichtbij bekijken. Er valt dan een smalle, te bewandelen strook land vrij.SONY DSCEen uitgedroogd krabbetje koestert zich op een bedje.SONY DSCSONY DSCC. valt op met rood jasje maar een beetje weg tegen het reusachtig kasteel.

Dit bekeek de kasteelheer zo ‘s-morgens vanaf z’n ontbijttafel.SONY DSCSONY DSCC. wijst me op een gek geel bord in de verte.SONY DSCDat lijkt dus een kwestie van oppassen voor wat we tegenkomen of gaan tegenkomen. Nou, da’s niet zo moeilijk. Hieronder ligt er één.SONY DSCEn daar gaat ‘ie verder.SONY DSCEn een klein, minder professioneel vertakkinkje.SONY DSCEn verder spoedt de TELEPHONE CABLE zich.SONY DSCOnderweg een koe, grazend op de Schotse Hoogweilanden.SONY DSCDrie herdenkingscairns, maar geen flauw idee voor wie.SONY DSCWe kopen bij een smokehouse onderweg gerookte zalm, gerookte eend, gerookte kaas en gerookte haggis. De eigenaar vertelt ons dat ruim 60% van de Schotten tegen de Brexis stemde. Hij zei ook voor losmaking van Engeland te zijn zodat ‘de Britse koningin haar paspoort zou moeten laten zien als ze naar haar Schotse buitenverblijf Balmoral zou willen gaan”. Een vermoeden of een waarheid?, want iets later komen we dit bord tegen.SONY DSCSONY DSCSONY DSCOnderweg naar ‘huis’ mooie uitzichten en een gek, klein museum en een ‘buurtwinkeltje’. Het museum is aardiger dan het winkeltje.SONY DSCSONY DSCWe bezoeken in Glenfinnan nog een monument. In 1815 werd net buiten het dorp een monument opgericht. Dit ter markering van de plaats waar Charles Edward Stuart, alias Bonnie Prince Charlie, op 19 augustus 1745 zijn koninklijke vaandel hees waarmee de 2e Jacobiteinse opstand een feit was.

En we zien weer de Jacobite rijden.SONY DSC En we zien een Schot voor ons wandelen.SONY DSCHier gaat het monument dus echt over.SONY DSCEen vliegtuig achter het monument langs.SONY DSCSONY DSCEn in het bezoekerscentrumpje wel erg frivool geklede Schotse krijgertjes die medeverantwoordelijk zijn voor de aanleiding tot oprichting van het oorlogsmonument.

Morgen de boot naar Skye, nu PUBLICEREN. Tot de volgende keer!

 

Mijn locatie .