We zijn in Durness en John Lennon destijds ook!

Een waarschuwing vooraf … dit wordt een lang verhaal met veel foto’s. Het is ook alweer even geleden dat we een verhaal hebben gepubliceerd. Lees het tijdens je vakantie of neem een vakantiedag in de hoop dat je het verhaal in één dag uit krijgt. We hebben enkele dagen geen internet gehad, maar wel veel gedaan. Dat moest worden vastgelegd. Snappie?!

Maar voordat we naar Durness reden hebben we eerst het routedeel dat erg risicovol zou zijn zonder caravan gereden. De waarschuwing op de officiële routekaart was dàt bepaalde deel van de route (zie  kaartje hieronder)SONY DSC… niet met een caravan of voertuig langer dan 5½ meter te rijden.SONY DSC En dan zien we aan het begin van de route ook nog deze waarschuwingsborden staan en dan zijn we toch blij dat er er niet aan zijn begonnen. Wij – auto en caravan – zijn  33 feet lang, dus bijna 2½ meter te lang. Daarnaast wordt ook nog zo duidelijk op het bord gewaarschuwd dat het ongeschikt is voor caravans dat we het risico maar niet genomen hebben. Maar met de auto gaat het prima, al is het af en toe bij een tegenligger ook een beetje billenknijpen.

 Deze foto is uitsluitend bedoel als illustratie van het begrip 'billenknijpen'.


Deze foto is uitsluitend bedoeld als illustratie van het begrip ‘billenknijpen’.

Over de kwaliteit van de weg – en we zijn hier soms echt wel veel slechter gewend – niets dan goeds. Heel smal, maar alles redelijk egaal en niet van die enge gerafelde zijkanten waar je zo fijntjes in vast kunt komen zitten. We worden gewaarschuwd voor varkens. Nog niet eerder mee gemaakt.SONY DSC

En ja hoor, daar zijn ze, knorrend en wel en duidelijk wat geciviliseerder dan een wild zwijn.SONY DSC

We zijn blij met deze ‘verkenningsrit om het zeker te weten’. Het zou niet slim geweest zijn om de route met caravan te rijden, behalve als we zeker zouden weten niet te maken te krijgen met tegenliggers. Dat is een illusie, er komen tegenliggers en auto’s met caravans zien we niet. Wel prachtige uitzichten. Een klein begrafenisplaatsje bijvoorbeeld en aan de soms moeilijk leesbare namen op de stenen te zien lijkt het wel voor één specifieke clan bedoeld; de familie MacLeod.SONY DSCSONY DSCWe zien de restanten van een huis en wat verder van een kasteel. Bij een parkeerplaats is een informatiebord geplaatst met afbeeldingen hoe het huis en kasteel eruit hebben moeten gezien. De eigenaren waren de clan MacKenzie. Mevrouw MacKenzie beviel het niet in haar kasteel en meneer MacKenzie liet het huis voor haar bouwen en raakte ondermeer daardoor en door zijn investeringen in de clanstrijd zo in de problemen dat het huis verkocht moest worden. Na de verkoop was de clan MacKenzie dusdanig gefrustreerd dat ze het huis in brand hebben gestoken; de verkorte versie van wat we op het infobord lazen. Nu de stuitende plaatjes.SONY DSC

SONY DSC SONY DSCSONY DSC

SONY DSC

En dan gaan we weer verder. Een mooi kerkje onderweg. Zangeres Zonder Naam en Kerk Zonder Dak.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSC Een eindeloze en voortdurend kronkelende weg ligt voor ons.SONY DSC Op de officiële routekaart staan ook de tankstations aangegeven en we zien dat die op de komende etappe zeer sporadisch te vinden zijn, dus rijden we door naar Ullapool om te tanken. Ook de inwendige mens wordt niet vergeten en in the Ferry Boat Inn drinken en eten we wat. Ik drink graag ale. Cask ale is ongefilterd en niet gepasteuriseerd bier dat wordt geserveerd zonder extra stikstof of kooldioxide druk. Het bier wordt op keldertemperatuur met handbewegingen uit een vat, de cask, naar boven gepompt en gaat onder een vrolijk HOPPA!-geroep van de toekomstige drinker het robuuste pintglas in. En dit hele verhaal om duidelijk te maken hoe lollig onderstaand bordje dan is.IMG_7723

In de heren-wc hangt een stichtelijk bedoeld ‘probeer eens tussen de regels door te luisteren/lezen’-affiche. Een niet-supporter van het voetbal van de (Glasgow) Rangers heeft daar z’n eigen affiche van gemaakt. Vind je dat nou leuk, Hans? Ja, dit vind ik opperbeste humor!IMG_7724

Vanuit de Inn kijken we uit op de haven van Ullapool, een haven om goede zin van te krijgen en te houden. We kunnen daar – gezeten op krukken aan een hoge tafel voor het raam van de kroeg – uren naar kijken en het beeld verandert voortdurend met het tij en de weersomstandigheden.SONY DSCSONY DSCHet lijkt door de weerschijn in het water wel of de boten in een spinnenweb hangen.SONY DSCHet is maandagmorgen vroeg. In de verte probeert de zon door de wolken te breken.SONY DSCEn dat lukt! Ook de vele steenmannetjes aan het strand hebben bijna een zonnestraaltje te pakken.SONY DSCWe zijn vanmorgen vroeg vertrokken uit Ardmair, iets boven Ullapool. C. was vroeg wakker en bekende toen we rond 11.00 uur op de camping in Durness aankwamen dat ze reusachtig had opgezien tegen de reis hier naartoe. De single track road  – en met name het risico op brede tegenliggers op dat smalle eenbaansweggetje – baarde haar zorgen, maar gelukkig onterecht. Alles verliep uitstekend en we hebben er mooi weer bij. Een harde wind, maar regelmatig zon. Zoveel zon zelfs dat we de zonnepanelen buiten hebben hangen en het bedieningspaneel maximale opbrengst aangeeft. We hebben de plaats per mail gereserveerd en als we op de camping aangekomen hangt er op de deur al een briefje met ons plaatsnummer.SONY DSCOok de voorzitter van de grasfanclub heeft een mededeling voor ons.SONY DSCBij onze pitch 11 aangekomen blijkt uit de tekst op het bordje dat men ook hier al weet dat VAN DER HOFF op deze expeditie de leidende figuur is.SONY DSCIMG_0122 Met langzaam kauwende bewegingen wordt een broodje cheddarkaas naar binnen gewerkt, terwijl de chauffeur is verzonken in gedachten, zo diep dat zij door aardse stervelingen niet te bevatten zijn.

Durness (in Gaelic: Diuranais) is een afgelegen dorpje in het noordwesten van Schotland, in de council area (het raadsgebied) Highland en gelegen aan de Kyle of Durness. Met zijn ruim 400 inwoners is het de grootste nederzetting in het noordwesten van Schotland. Durness ligt 109 kilometer ten noorden van Ullapool. Het is de enige plaats van belang in het noorden van Schotland en kan enkel via een single track road bereikt worden. Durness bestaat eigenlijk uit een verzameling van kleine verspreide dorpjes en boerderijen. De inwoners leven van inkomsten uit toerisme, viskwekerij, landbouw en schapenteelt. Het maakt deel uit van de county Sutherland, het zuidelijk land van de Vikingen tijdens het begin van de middeleeuwen. Later werd Durness de thuisbasis van de clan Mackay. Durness – en de titel van dit verhaal verwijst er al even naar – heeft ook een zekere bekendheid door het feit dat John Lennon, zanger/gitarist bij the Beatles, in zijn jeugd tijdens vakanties in Sangomore, een kleine plaats bij Durness, verbleef hij verschillende vakanties bij zijn tante Elisabeth Parkes, een zuster van zijn moeder. Een stuk in de tekst van zijn Beatlescompositie In My Life verwijst naar die tijd. In 1969 bezocht hij deze streek voor het laatst in gezelschap van Yoko Ono.lyrics-in-my-life_01 2Niet ver van de camping bevindt zich het zogenoemde John Lennon Memorial, een vrij simpel gedenkteken met een bord in een wat gek aangelegd parkje bij een dorpshuis, …SONY DSC… een bord en drie stenen.SONY DSCOp elke steen een regel uit In My Life.SONY DSCWe drinken wat in een hotelbar en zien live wat zich politiek in Engeland afspeelt met nog meer live commentaar van de stamgasten. Elke uitzending wordt op een vervelende manier dwars door het beeld ondertiteld voor de doven en slechthorenden.IMG_7727C. warmt zich aan het vuur, gestookt met hout en kolen.SONY DSCDe camping heeft een bar en een restaurant. Omdat het echte seizoen schijnbaar over is, is de bar ook het restaurant. Geen probleem. We slaan de starter over en eten lamsbout en C. eet venison (hert). Het herinnert ons aan de herten die we gisteren en ook vandaag vlak voor ons de weg over zagen steken. Een magnifiek gezicht.Sango-Sands-Oasis-Evening-Menu-17779-V3We hebben internet via Highland Wi-Fi. Voor £ 19,95 koop je zeven dagen wifi zonder datalimiet. Ik heb de Turbo Wifi-antenne op het dak geïnstalleerd en we hebben nu het voordeel dat we met één abonnement op de laptop, maar ook op iPhones en iPads internetverbinding hebben. Heerlijk om die lampjes vrolijk op de router te zien knipperen.SONY DSCHet is dinsdag 10 oktober. Het heeft vannacht weer erg hard gestormd en geregend, dus hebben we het dak weer laten zakken. Dat scheelt een hoop in het lawaai en de onrust. Bij het wakker worden zien we de zon voorzichtig over de bergrand klimmen.SONY DSCDe buurman van een kleine huurcamper met de mooie naam The Rolling Homes begroet me met een vrolijk ‘Morning sir, bright and shiny, isn’t it?’ Dat kan ik alleen maar bevestigen. Het waait hard, het is koud, maar de zon schijnt volop. Heerlijk! Vanaf de camping steekt een berg en deel de zee in. Daarop is een mooi uitzichtpunt. Het is mooi om zo beneden je eigen schaduw te kunnen zien. Dat zien we hier niet zo veel.SONY DSCBeneden de schaduw ligt onbereikbaar een opgooitentje. Ik moet lachen bij het idee hoe iemand het tentje opgooit met de harde wind mee. Weg tentje!SONY DSCSONY DSCWe hebben onszelf een opdracht gesteld. John Lennon logeerde in zijn schoolvakanties jaarlijks bij Elizabeth Parkes, een zus van zijn moeder in Durness. Elizabeth is begraven op een begraafplaats niet ver van onze camping. Als we daar aankomen zien we bij de begraafplaats een bord waarvan we een deel laten zien.SONY DSCDit is de begraafplaats waar tante begraven zou moeten liggen.SONY DSCDe kerk is inmiddels tot een ruïne verworden en we delen de begraafplaats zo systematisch in dat we tante moeten kunnen vinden. C. neemt de linker zijde, ik de andere.SONY DSCDe regenboog verlicht onze zoektocht, maar we kunnen tante niet vinden. De enige Parkes op de begraafplaats is DOLINA ROSS PARKES.SONY DSCHet is overigens wel een interessante begraafplaats met een mooie ruïne.SONY DSCEn een oud grafmonument.SONY DSCWe gaan even terug naar de camping om te lunchen (salade en lamskoteletjes, kan slechter) en dan op weer op zoek, maar deze keer naar Cape Wrath, waar een mooie vuurtoren zou staan. Maar eerst even iets dat ons op is gevallen. Af en toe horen we verschrikkelijk harde knallen alsof er met dynamiet iets wordt opgeblazen. Een oorlog tussen de Schotten en de Engelsen is ook even een idee geweest, maar dan zoeken we Cape Wrath en ontdekken dat die plek uitsluitend met een voetgangersveerpont is te bereiken en daarna 12 mijl met kleine terreinwagens. Die veerpont vaart uitsluitend in het zomerseizoen. Dat is het nu duidelijk niet. En dan vaart de pont alleen als er niet geoefend wordt door het Britse leger en dat gebeurt regelmatig en wordt met een bord aangegeven.SONY DSCMaar we kunnen de planning en activiteiten van het Britse leger zo in de war sturen, merken we met een snelle handbeweging naar links.SONY DSCOp de terugweg komen we een bordje tegen naar Smoo Cave. Daar hebben we over gelezen. Er is een grot die op een eigenaardige manier de Atlantische Oceaan voorziet van overtollig regenwater. Dat spoelt via een gat een grot is. Enfin, we gaan het bekijken. We dalen in de regen (hoe kan het anders?) een lange trap af en komen uit bij een snelstromende beek die uit een grot komt.SONY DSCWe kunnen de grot in, althans een deel van de grot. Een bord zegt dat we Chamber Three niet kunnen zien vanwege de hevige regenval. Het is grappig dat we de grot dan ook zo in mogen lopen, geen Chamber Three, dan ook geen begeleiding of entreeprijs.

We horen als we de grot inlopen een oorverdovend lawaai en zien even niets door een nevel van waterdruppels.SONY DSCC. gelooft het wel en wil niet verder. Waarschijnlijk omdat ik een door het vele water gewassen Zeeuw ben zet ik door en loop via een soort loopbrug de benevelde grot in, proberend m’n camera en mezelf droog te houden.SONY DSCSONY DSCAls we weer boven zijn zoeken we het gat waar het water door naar beneden stort.SONY DSCSONY DSCSONY DSCEen ander gat komt ook in de grot uit vlak boven het gebied waar toeschouwers lopen en we zien van boven ook dat gat …SONY DSC… en de waarschuwingsbordjes.SONY DSCEn een halve zolenpop hangt in het hek met een bord waarop ook wordt gevraagd ter bescherming van de argeloze kijken beneden geen stenen in het gat te gooien.SONY DSCEn C. wacht weer geduldig tot ook dit plaatje geschoten is.SONY DSC

We kijken nog even terug naar de trap die we afliepen en aan de andere kant weer opklommen.SONY DSC

Na een borrel in het Smoo Cave Hotel komen we thuis, maken nog even een foto van het strand in rust terwijl het eb is …SONY DSC… en snoepen bij een glas wijn wat Haggis-chips.SONY DSCHet is dinsdagavond 22.10 uur Schotse tijd (een uur vroeger dan in Nederland) als we dit  schrijven. Het stormt verschrikkelijk met vaak striemende regenvlagen – op het moment dat we het toilet moeten gaan bezoeken – dus het caravandak hebben we al laten zakken en vergrendeld. Benieuwd wat we deze nacht weer gaan meemaken. Schotland; een ongelooflijk boeiend land met schitterende natuur en allerlei superlatieven meer, maar het weer ……

En dan is het woensdag. We hebben na een aanvankelijk nat, winderig en koud begin een prachtige dag. Een zonnetje, wat blauw in de lucht. Een heerlijke afwisseling. Vanaf de camping kun je links – de richting die we morgen rijden – of rechts – de richting waar we vandaan komen. Zijwegen zijn er niet òf ze lopen dood òf komen uit bij een eerder gememoreerde veerpont. Dus gaan we links en zien prachtige vergezichten.SONY DSCSONY DSCWat schedels tussendoor.SONY DSCEen paar steenmannetjes.SONY DSCEn nog meer uitzichten.SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe komen bij een plaats waar een paar stalen draden een diepe kloof overspannen; een zgn. zipline. Het ziet er spannend uit, maar ook wel eng. Je moet maar durven. SONY DSC SONY DSCOpeens een vlek regenboog in de verte.SONY DSCEn net zo snel weer weg.SONY DSCSONY DSCWe eten lokaal gevangen krab (C.) en weer eens een keer fish & chips (haddock deze keer met een héél dun laagje batter [= het korstje er omheen wat soms veel te dik is, behalve nu gelukkig]).SONY DSCWe zijn hier nu voor de derde keer en het lijkt of men C.’s voorliefde voor het levend vuur kent. Onmiddellijk wordt er een vuur klaargestoomd.SONY DSCSONY DSCDan zijn we weer op de camping. Door het zonnetje krijgt het uitzicht gelijk een ander zicht.SONY DSCSONY DSCC. zegt, als we in de caravan wat willen drinken het te willen houden bij haar keuze voor haar laatst gedronken drankje, een witte wijn. Dat wordt een lichte teleurstelling. We hebben een paar dagen geleden uit nieuwsgierigheid in een craft-winkeltje een fles lokaal gemaakte witte wijn gekocht. Puur nieuwsgierigheid. De eerste slok geeft een eigenaardige smaaktrek op haar gezicht te zien. ‘Het is sherry‘, roept ze met een schril stemgeluid. Niks sherry, het blijkt een van berkenbladeren gestookte witte wijn te zijn die bij nader inzien nog niet eens zo slecht smaakt, maar je moet er wel van houden.SONY DSC

In het bezoekerscentrum troffen we een boek aan; the NORTH COAST 500 Guide Book, geschreven en geïllustreerd door Charles Tait. Net uit, de eerste editie. Slecht vormgegeven, maar ontzettend leuk om in te bladeren. Hij heeft de route beschreven in de volgorde zoals wij die rijden en zeer gedetailleerd. Echt heel leuk! SONY DSCSONY DSCNog een foto beneden op het strand.IMG_4351Het lijkt of de rotsen zwart zijn, tot je ze van dichtbij ziet.IMG_4347Morgen gaan we weer verder en we hopen natuurlijk op weer zo’n mooie dag. De periode dat de  meeste campings zijn gesloten is nu aangebroken. Het wordt lastig, maar we hebben een mijl ten westen van John o’ Groats – het bijna meest noordelijke plaatsje van het vasteland van Schotland – in het gehucht Huna een kleine camping (8 plaatsen) gevonden en telefonisch een plaats kunnen reserveren. Daar is geen internet en ook de telefoonverbinding zal dar niet werken, dus even rust voor ons, maar vooral voor jullie. Dàt wensen we jullie toe. Tot later!

Bijzonder, deze camping in Huna. Een sanitairgebouwtje met heel veel spaanplaat SONY DSCen een oude eigenaar die hoogstpersoonlijk een Mondriaan op het damestoilet heeft geschilderd, keurig over de schroeven heen.SONY DSC

De camping ligt aan de weg naar John o’Groats met uitzicht op de Atlantische Oceaan, het eiland Storma en de Orkney Islands. SONY DSCAan dezelfde weg de kerk van Huna met een wonderlijk kerkhof, bestand uit twee delen, een oud deel met grootse grafornamenten …SONY DSC … en het nieuwe deel met stenen zoals we die in Nederland ook kennen.SONY DSC Sommige stenen met een eigen verhaal, zoals die van Sinclair Dunnett, journalist/boer, geboren op één van de Orkney-eilanden, die hier begraven is met zijn vrouw die twintig jaar later in 1984 overleed. Ook hun in 1937 overleden zoontje van één maand oud is hier begraven. Op de steen ook een eerbewijs aan de zus van Dunnett en haar man die in 1995 resp. 2000 zijn overleden in Australië. Dan ben je gelijk benieuwd wie dat laatste op de steen heeft laten graveren.SONY DSCVooral de oude monumenten zijn soms prachtig.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCEn langs de begraafplaats vaart de ochtendboot vanuit Orkney waar we gisteren mee naar de Orkney-eilanden zijn geweest, maar daarover straks meer.

We zijn donderdag 12 oktober in Huna aangekomen. Een mooie reis met de eerste 60 mijl vooral eenbaanswegen met passeerstroken door een prachtige natuur met soms tijden lang geen auto te zien. Alleen maar kleine gehuchtjes van 3 of 4 huizen en dan weer mijlen lang alleen maar woeste natuur en de zee links van ons. Hoe noordelijker we komen, des te lelijker wordt het landschap. Veel landbouw, weinig geaccidenteerd. We zien voor het eerst industrie en zelfs een kleine nucleaire centrale. De streek ademt iets van armoe uit. Veel huizen zijn onbewoond of slecht onderhouden met lelijke aanbouwtjes. Het valt ons tegen na de prachtige ongerepte natuur die we de afgelopen weken zagen. En dan staan we op de camping en willen naar John o’Groats. Hier zou het te doen zijn, het – op Dunnet Head  18 km. westelijk na –  meest noordelijke puntje van het vasteland van Schotland.SONY DSC

Even wat geschiedenis. John o’Groats (Schots-Gaelisch: Taigh Iain Ghròt) is een dorp in het uiterste noorden van Schotland. Het dorp ligt in het raadsgebied Highland en het historische graafschap Caithness. Het dorp zou zijn naam ontlenen aan een Hollander, Jan de Groot, die in 1496 het veerrecht tussen Schotland en de Orkney-eilanden verwierf van koning Jacobus IV van Schotland. Er groeien geen bomenDe huizen in het dorp staan vrij ruim uit elkaar. John o’ Groats heeft een piepklein haventje, van waar in de zomermaanden een voetveer naar de Orkney-eilanden vertrekt en van waar eveneens allen in de zomermaanden toeristische rondvaarten worden georganiseerd. De Orkney-eilanden aan de overkant liggen op ongeveer 5 mijl en zijn duidelijk te zien.

Het mest gefotografeerde punt in John o’Groats is deze wegwijzer of eigenlijk meer plaatswijzer. Er wordt veel gereisd van Land’s End (het zuidelijkste puntje van Engeland) naar John o’Groats.SONY DSCOok veel gefotografeerd is dit hotel/appartementencomplex. Het is – m.n. door de kleurstelling en afwijkende architectuur – een apart gebouw.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCDat is John o’Groats, wat simpele restaurantjes, souvenirswinkeltjes, leegstaande pandjes, een grote parkeerplaats en een belangrijke etappeplaats van de North Coast 500.SONY DSC We treffen het niet, maar realiseren ons dat het oktober is, ver buiten het normale toeristenseizoen. We rijden even naar het echt noordelijke punt, de vuurtoren die voor bezoek is gesloten.SONY DSCSONY DSCEen korte wandeling door het drijfnatte weiland brengt ons naar het uitzicht op de Stacks of Duncansby.SONY DSCWe willen vrijdag een bezoek brengen aan de Orkney-eilanden en moeten daarvoor vanzelfsprekend een veerboot nemen. Vlak bij ons ligt Gills Bay. Van daaruit kunnen we de Pentland Firth, het water dat het vasteland van Schotland scheidt van Stroma en de Orkney-eilanden. De Pentland Firth staat bekend als een zeer gevaarlijk vaargebied door de smalle doorgangen waar het water zich met soms tien knopen doorheen perst. We varen ondermeer door de Scapa Flow, de thuishaven van de Royal Navy tijdens de eerste en tweede wereldoorlog. Het is – als alles meezit – een uur varen van Gills Bay naar St Margaret’s Hope op de Orkney’s. Omdat de Orkney-eilanden groter zijn dan we  verwacht hadden is het verstandig de auto mee te nemen. We willen ondermeer Skara Brae en de Neolithische Ring of Brodar bezoeken en dat is vanuit St Margaret’s Hope al een goed uur rijden. Het is gek dat we alleen een enkele reis kunnen boeken. De terugreis boeken we in St Margaret’s Hope. Wel kunnen we een reservering doen voor de laatste boot die om 16.50 vertrekt (half uur vantevoren inchecken). Het sprookje kost voor een enkele reis £ 70,00. Hoewel we ‘s-nachts veel minder last hebben gehad van de harde wind dan op de vorige campings stormt het als we de volgende dag aan boord gaan van de Pentalina, een catamaran uit 2001. Ons is beloofd dat we met 18 knopen het water over zullen vliegen. We doen dat met maximaal 32 auto’s, 9 bussen en trailers/vrachtwagens en maximaal 350 passagiers. De boot heeft vier motoren en vier schroeven om zo goed mogelijk in de gevaarlijke wateren te kunnen manoeuvreren. Om 09.30 uur zal de boot vertrekken en we moeten ons 30 minuten voor de afvaart melden. We hebben wat vertraging, maar er is veel te zien. We zijn blij dat we niet met de caravan oversteken, want we hadden dan achteruit de boot op gemoeten. Een heel gedoe, maar het is aardig om te zien hoe alles verloopt, reilt en zeilt. We vertrouwen op de bemanning en de kapitein, hoewel het even schrikken is als we even in het stuurdeel naar binnen kijken en een verpakking oogdruppels zien liggen. De kapitein zal toch niet aan verminderd gezichtsvermogen leiden?! Z’n potlood is in ieder geval scherp geslepen.SONY DSCHet is altijd leuk om te zien hoe alles aan boord van zo’n schip gaat en ondanks de regen blijven we lang buiten kijken. SONY DSCSONY DSC

Het is razend knap om te zien hoe vooral de trekkers de trailers achteruit aan boord brengen. Op de centimeter nauwkeurig en razendsnel.SONY DSCSONY DSCWij zijn op de boot gedraaid en staan strak voorin. Omdat ze gewend zijn aan rechtssturende chauffeurs kom ik er maar met moeite uit. We staan keurig op een tweede plaats.SONY DSCOndertussen wordt de boot van brandstof voorzien, terwijl er ook nog een autobus achteruit aan boord komt. De ambulance op de foto is tot camper omgebouwd voertuig.SONY DSCSONY DSCAlles staat aan boord en een klein half uur te laat varen we met hoge snelheid weg.SONY DSCSONY DSCHet autodek wordt voor de passagiers afgesloten.SONY DSCEn al snel varen we de haven van St Margaret’s Hope binnen. Het is mistig en het regent zachtjes. We balen, maar als we een klein uur in de auto zitten begint het weer om te slaan en de zon begint te schijnen. We zien prachtige luchten die – althans voor mij – moeilijk op een foto vast te leggen zijn. We rijden eerst over een aantal dammen die in het begin van de tweede wereldoorlog door Churchill zijn gebouwd als dam tegen de Duitsers. Er liggen verongelukte of neergeschoten (?) schepen tegen de dammen aan.SONY DSCSONY DSC Onze navigatie geeft ook naast wegnummer A961 als naam van de dam Churchill aan.SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe rijden eerst via Kirkwall, de hoofdstad van de Orkney’s, en Stromness naar Skara Brae. Het weer is fantastisch en omdat de bezichtiging van Skara Brae een buitenactiviteit is zijn we dubbel-blij.SONY DSCOok hier heeft de portemonnee van de Europese Gemeenschap wijd open gestaan.SONY DSCMaar eerst: wat is Skara Brae? Skara Brae, een nederzetting uit het Neolithicum (de jonge steentijd), is gelegen aan de westkust van het Schotse eiland Mainland, één van de Orkney-eilanden. Dit goed geconserveerd prehistorisch dorp, dat lange tijd verborgen lag onder het zand, geeft een duidelijk beeld van het dagelijks leven in de steentijd. Radiokoolstof-datering heeft uitgewezen dat de woningen dateren van 3100-2500 v.Chr.

Skara Brae was oorspronkelijk gebouwd aan de rand van een meertje. Door erosie is over de eeuwen heen het land tussen het meertje en de kust verdwenen, zodat de nederzetting nu direct aan de zee ligt. Tot in 1850 lag het dorp verborgen onder een heuvel bestaande uit aarde en gras genaamd Skerrabra (of Skeroo Brae) die de naam gaf aan het dorp. In de winter van 1850 verplaatste een winterstorm een groot deel van de aarde boven het dorp waardoor de contouren van enkele stenen gebouwen zichtbaar werden. Opgravingen werden kort hierop begonnen door William Watt, laird van Skaill. In 1865 waren vier stenen gebouwen volledig blootgelegd en een zeer rijke verzameling van artefacten werd tentoongesteld in Skaill House, de woonplaats van William Watt.

Wi je nog meer weten? Zoek dan onder de zoekterm Skara Brae op Wikipedia.

SONY DSCOp het terrein staat een nagemaakt huis waardoor je een beeld krijgt hoe destijds gewoond is. SONY DSCEr zijn afgescheiden bedden te zien en er is een een vuurplaats in het midden van het huis. Ook heeft elk huis een soort dressoir waarop allerlei zaken tentoongesteld werden of opgeborgen konden worden. Elk huis had diverse bassins waarin vis en kreeft goed werd gehouden. Het huis is begroeid met gras. SONY DSCDan lopen we naar het terrein waar een dorp is blootgelegd. We zien een woeste draaiing in de zee waar twee golfstromen bij elkaar komen.SONY DSCSONY DSCSONY DSC

SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe worden ook in de gelegenheid gesteld het Skaill House te bezoeken. Het Skaill House was eigendom van William Watt, de ‘blootlegger’ van het dorp Skara Brae. Aan het huis en de inrichting te zien een vermogend man.SONY DSC

Het eerste wat we zien als we het huis betreden is een typische Orkney-stoel die in een hoge en een lage uitvoering nog steeds op de eilanden wordt vervaardigd.SONY DSCDe tafel in de eetkamer is gedekt zoals de tafel tijdens het bezoek van de Engelse Koningin was gedekt. Ook zijn haar handtekening en wat foto’s te zien.SONY DSCSONY DSCAls ze in de zitkamer maar niet over het vloerkleed is gestruikeld.SONY DSCIn de bibliotheek zien we hoe handig achter de boeken wat kistjes met kostbaarheden zijn verborgen.SONY DSCSONY DSCSONY DSCDat roze de favoriete kleur van de tweede vrouw van William was leidt geen twijfel.SONY DSCVanuit de slaapkamer had William een mooi uitzicht door zijn enkel glas. Maar ook vielen wat kleine zaken op. De deurvergrendeling bijvoorbeeld.SONY DSCEn toch wel wat achterstallig schilderwerk buiten.SONY DSCSONY DSCSONY DSCOok het tuinmuurtje staat op instorten, maar het kanon lijkt nog waterpas te staan.SONY DSC

We zijn nu, zaterdag 14 oktober, in Dunbeath, een klein dorp op ± 20 mijl ten zuiden van Wick, aangekomen op een kleine camping aan zee. Mooi sanitair en geweldig internet. Het vervolg van de Orkney-reis in de volgende aflevering die niet lang op zich zal laten wachten. Zondag wordt een zonnig dag in Nederland. Lees het vooral in de avonduren en geniet van de zon. PUBLICEREN! Tot de volgende keer!

Mijn locatie .

2 reacties op “We zijn in Durness en John Lennon destijds ook!

  1. Lieve Hans ,van harte gefeliciteerd met je verjaardag,en chriestien natuurlijk ook met jouw,ikbhoop dat jullie een fijne dag hebben .met mooi weer ,hier is het vandaag zomer, ik heb weer met plezier en aandacht jullie prachtig verslag gelezen en bekeken. Groetjes mientje

  2. Het heeft inderdaad even geduurd maar…….dan krijg je ook wat! Wat is het toch allemaal overweldigend. De verhalen, de foto’s, allemaal even mooi.
    Soms ook wat gevaarlijk, lijkt mij. Doe vooral voorzichtig en ik kijk uit naar de volgende verhalen en foto’s. Liefs.

Reacties zijn gesloten.