On Northumberland’s dramatic coast …

Zo profileert onze laatste camping in Engeland zich: ‘On Northumberland’s dramatic coast’ en dat ligt ‘ie, pal aan de Noordzeekust. Alleen een smalle weg scheidt de camping van het strand. Het is vrijdag 27 oktober. We schreven in ons vorig verhaal dat zondag het Waren Caravan & Camping Park in Bamburgh, waar we nu verblijven, gaat sluiten. Vandaag hebben we een rit langs de Noordzeekust gemaakt en kwamen op een vijf mijl hier vandaan in Beadnell camping Beadnell Bay tegen, een camping van de Camping and Caravanning Club; de club waar we overseas member van zijn. Daar hebben we een pitch kunnen reserveren en daar zullen we van zondagmiddag 13.00 uur (en niet eerder!)  tot dinsdagmorgen kamperen. Het was een mooie dag vandaag en we hebben een prachtige tocht gereden hoewel dat aan de hoeveelheid foto’s niet is af te lezen. Dat is toch echt een nadeel van Engeland. Voortdurend hoge hagen langs de kant van de weg die elk uitzicht belemmeren. In Schotland was dat minder. We reden daar veel hoger en vrijwel altijd langs de kust. Toch hadden we vaak mooie zichten op dorpjes langs de coastal route die we hebben gereden.SONY DSCHier het uitzicht op Alnmouth bij eb. In Amble hebben we een korte wandeling gemaakt en wat kaas gekocht op een kleine markt. Een opvallend lelijke zonnewijzer tegenover de cityhall.SONY DSCEen bordje met een wens voor de kerstman.SONY DSC

En een winkel met speciale hondenkleding en hondenschoentjes.SONY DSCMar wat we nooit eerder zagen, speciaal consumptie-ijs voor honden.SONY DSCOp de terug weg naar huis zijn we even gestopt in Bamburgh. Bamburgh is ondermeer bekend door een imposant kasteel, Bamburgh Castle. Het kasteel trekt veel bezoekers. Wij hebben vanwege de drukte een bezoek overgeslagen.Bamburgh_with_CastleWel hebben we de plaatselijke kerk, the Parish Church of St Aidan, bezocht die voor een deel in het teken staat van Grace Darling. Grace Horsley Darling is geboren op 24 november 1815 in Bamsburgh en groeide op in twee vuurtorens, waar haar vader vuurtorenwachter was. In de vroege ochtenduren van 7 september 1838, Grace was dus 22 jaar oud, keek ze tijdens een zware storm uit haar slaapkamerraam van de Longstone Lighthouse en ze merkte een wrak op en zag overlevenden. Samen met haar vader roeide ze in de storm een mijl naar het scheepswrak en was zo verantwoordelijk voor de redding van een zevental overlevenden, een heroïsche daad. In Bamburgh is een klein museum opgericht waarvoor destijds Queen Victoria de eerste gift van £ 50 schonk. In de kerk is ze vereeuwigd in een standbeeld …OLYMPUS DIGITAL CAMERA … waar nog steeds verse rozen bij liggen en op de begraafplaats is een grafmonument met hetzelfde beeld, uitkijkend over de zee, geplaatst. Grace is op 26-jarige leeftijd aan tuberculose overleden.SONY DSCSONY DSCSONY DSCDe kerk biedt ook onderdak aan wat eigenaardige relikwieën, zoals delen van een harnas die hoog in de kerk zijn opgehangen.SONY DSCSONY DSCDe zetel van de pastor lijkt een gift te zijn van iemand die in 1882 is overleden.SONY DSCTegenover de kerk een kiosk met een mooie oude reclame van de Daily Mail.SONY DSCOok de plaatselijke slager heeft z’n best gedaan op zijn uithangbord.SONY DSCVandaag is het zaterdag 28 oktober en het stormt hier aan de kust. Wel jammer voor de kinderen die hier ook op de camping volop Halloween vieren. Gisteren zagen we ze al bezig met het uithollen van pompoenen en vanavond is er voor iedereen – mits passend gekleed – een gratis buffet in het campingrestaurant. Dit is tevens het eind van het kampeerseizoen voor deze camping. Dát slaan we dus maar over. In Nederland zien we dat Halloween steeds meer wordt gevierd, maar hier in Engeland is het echt een hype. Halloween, ook genoemd All Hallows’ eve(ning) [to hallow = het werkwoord heiligen of zegenen], is de Engelse naam voor allerheiligenavond. Het feest wordt gevierd op 31 oktober, de avond voor Allerheiligen, maar hier ook al op zaterdagavond.

Halloween is een feestdag die vooral in Ierland, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Canada gevierd wordt. Op 31 oktober (maar hier zaterdag al) verkleden kinderen zich en bellen als het donker wordt aan bij huizen in de buurt die versierd zijn met pompoenen en lichtjes en roepen “trick or treat” (de keuze gevend tussen een plagerijtje uithalen of een versnapering krijgen). De bewoners geven de kinderen dan snoepjes. nintchdbpict000275875604Jongeren bezoeken Halloweenfeesten. En ook in onze vorige aflevering zagen we dat ook de pubs daarvoor versierd worden.

We rijden vandaag naar Lindisfarne/Holy Island en willen Berwick on Tweed bezoeken. Hier is de brouwerij van Carling bier gevestigd, Carling, een bier dat hier veel in de supermarkten wordt verkocht. En dan zie ik tot m’n grote schrik dat ik bij het inlezen van de foto’s van m’n camera op de iBook een fout heb gemaakt waardoor ik m’n laatste 20 nog niet ingelezen foto’s op de geheugenkaart van m’n camera heb gewist, dus echt niet terug te halen! C.’s reactie: “Geen probleem, gaan we gewoon nog een keer terug“, maar ik vind het wel jammer. Dus nu even met wat gespaard is gebleven.

Lindisfarne (Gaelisch: Le’n Dis fearann: Land met God) is een getijdeneiland voor de noordoostelijke kust van Engeland, ter hoogte van Berwick-upon-Tweed en de naam van een klooster en kasteel op dit eiland. Lindisfarne wordt ook Holy Island (heilig eiland) genoemd. Het eiland is verbonden met Northumberland op het Britse vasteland door een dam die bij vloed onder water loopt. Maar voor we daar aankomen moeten we eerst een ‘eeuwigheid’ wachten voor een spoorwegovergang en omdat we alles willen laten zien laten we jullie even via onderstaande foto’s met ons meewachten.SONY DSCEerst een goederentrein van links …SONY DSC… en dan een sneltrein (Edinburgh – Newcastle) van rechts.

Het Holy Island, we hebben geluk, het is eb. Bij vloed is het eiland niet te bereiken omdat de toegangsweg dan hoog onder water staat. We worden op alle mogelijke manier gewaarschuwd de getijdentabel eerst te raadplegen. Hebben we alles bij ons, zijn we de getijdentabel vergeten!SONY DSCSONY DSCSONY DSCC.: “Als ik een watervogel was, zou ik hier wel willen wonen!”SONY DSCSONY DSCEn als we teruggaan – we besluiten vanwege de grote hoeveelheid auto’s op de parkeerplaats – een verder bezoek aan het plaatsje Lindisfarne maar te vergeten – worden we nogmaals gewaarschuwd voor de kans op verdrinking of op z’n minst het onderlopen van onze auto.

Op dit moment – tijdens het schrijven van dit verhaal – wordt er hard op onze caravandeur geklopt en als we open doen staan er twee vrolijke, verklede snuiters die ons “trick or treat” toeroepen en smekend om sweeties vragen. Die hebben we dus niet, dus snel one pound in de kalebas gegooid. Blije gezichten! Als ze het maar niet verder vertellen, want zo zijn we snel door onze pounds heen!

Waar waren we? Op de terugweg van Holy Island. Het waarschuwingsbord.SONY DSCEven wat groter?

Versie 2SONY DSC‘t Is maar een relatief korte dam, maar toch …

Dan gaan we door naar Berwick on Tweed. Berwick is de meest noordelijke plaats van Engeland voor de Schotse grens. Berwick heeft de twijfelachtige eer tussen 1174 – 1482 14 keer gewisseld te zijn van Schots naar Engels v.v. Daarnaast heeft Berwick de eer dat haar football-team, Berwick Rangers, het enige Engelse team is dat in the Scottish League speelt, weliswaar in de 2e divisie, maar toch.009__001__club_crests__Berwick_Rangers__1276179313_standard

Berwick lijkt een wat morsig plaatsje, maar ons is een mooie wal rond de stad beloofd waardoor we spectaculaire uitzichten gaan krijgen. Die hadden we, maar die staan op de verloren gegane foto’s! Hieronder wat over is van ons fotomateriaal.SONY DSCWe parkeren midden in het stadje. Een uur maximaal met een parkeerschijf en niet binnen twee uur opnieuw parkeren. Dat lijkt ons lang genoeg voor een wandeling over de stadswallen.SONY DSCSONY DSCOok hier ter ere van Halloween pompoenen en versierde schedel in de etalage.SONY DSCSONY DSCEr lopen drie bruggen over de River Tweed die de beide stadsdelen van Berwick van elkaar scheidt; twee autobruggen en een treinbrug.SONY DSCSONY DSCSONY DSCDe Noordzee en op de achtergrond Holy Island.SONY DSCEn dat waren de foto’s! We drinken wat in Bamburgh, zijn dan op de camping en genieten van een prachtige lucht. Het waait hard, een Noord-Westen wind, maar prachtige lucht met zelfs op het eind de maan die zich schittert in het licht van de ondergaande zon. Wat vaag, maar toch …SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCEn dat alles in een tijdsbestek van een minuut of tien vanaf een paar verschillende plaatsen rond de caravan. We zetten de klokken alvast een uur terug, want ook hier is het wintertijd.

We vertrekken met een harde Noordenwind van de camping in Bamburgh. Op onze volgende camping kunnen we vanaf 13.00 uur terecht, dus rijden we langs de kustweg richting Beadnell en parkeren de auto en caravan op een kleine parkeerstrook …SONY DSC… met zicht op in de verte Bamburgh Castle.SONY DSCWe staan 10 meter van het strand dat wel een meter of zes beneden ons ligt. We gaan in en duinpannetje zitten en genieten van het uitzicht. Het wordt eb en een steltlopertje rent heen en weer om zijn/haar kostje bijeen te scharrelen.SONY DSCWe hebben uitzicht op de eilandjes met de twee vuurtorens waar Grace Darling (eerder in dit verhaal) is opgegroeid.SONY DSCRechts zien we tegen de zon in het plaatsje Seahouses liggen.SONY DSCWe komen op de camping en moeten echt tot 13.00 uur wachten in een queue-lane en lopen het dorpje maar even in op zoek naar een kop koffie.SONY DSCAls we bij een Inn komen voelen we ons echt welkom geheten.SONY DSCBinnen is nog te zien dat hier gisteren Halloween is gevierd.SONY DSCHet is 13.00 uur en we mogen de camping op en met behulp van code 1245 (makkelijk die bovenste twee rijtjes, net als op je telefoon) de toiletfaciliteiten gebruiken en de slagboom openen. Een bordje waarschuwt ons op de deur van de douche voor het maximum gewicht van 120 kg dat het krukje kan houden.IMG_7807Da’s geen probleem, C. weegt rond de 60 kg.

Oók aardig op deze camping is een bak met kruiden voor algemeen gebruik.image1Na het inschrijven en installeren (dat kost ons 10 minuten, zo handig zijn we geworden in de caravan neerzetten – pootjes uitdraaien, elektra aansluiten, water, spullen binnen weer inruimen, dak omhoog en gaan met die banaan! -) zijn we naar Belford gegaan. Gisteren reden we er tegen het donker worden doorheen en dachten het een aardig plaatsje te vinden, dus nu weer terug. Het viel niet mee. Een aardige kerk met een mooi kerkhof …,SONY DSC… een straat met scheef geparkeerde auto’s. Dat zien we in meer plaatsen in Engeland.SONY DSCOnder de kerk is het Blue Bell Hotel te zien. Vroeger leek het hotel links aan het eind van de straat gezeten te hebben.SONY DSCEn dat was Belford. Zelfs de pub The Salmon was niet leuk.

We beginnen naar huis te verlangen. Het uur tijdsverschil maakt het sneller donker dan we willen en het is koud bijna-novemberweer en we zijn de harde wind nu echt zat. En het blijft gek – we snappen er eigenlijk niets van – dat de campings zo druk zijn. En heus niet alleen pensionado’s. Ook vandaag op zondagmiddag kwamen er nog heel wat nieuwe gasten hun intrede op de camping doen. Nog één volle Engelanddag en dan gaan we dinsdag rond een uur of twaalf weg naar Newcastle, 50 mijl hier vandaan, waar we uiterlijk om 16.00 uur moeten inchecken. We hebben om 19.00 uur aan boord een tafel voor een lekker diner besproken. Woensdagmorgen zijn we thuis. Woensdagmiddag drinken we een borrel bij Adrie en Toos in Stadsbrouwerij Orion en donderdag zijn we natuurlijk in de Pub in Rossum te vinden. We hopen daar veel vrienden en kennissen te ontmoeten.

Tot het eind toe willen we genieten en vandaag rijden we naar Rothbury om via het National Park Northumberland weer naar Beadnell terug te rijden. Rothbury heeft één hoofdstraat waar verschillende kleinere straten op uitkomen.SONY DSCSONY DSCSONY DSCEén van de straten is de BREWERY LANE, daar zal Adrie van der Meijden, brouwer van de Stadsbrouwerij Zaltbommel, vast wel willen wonen. En Toos: the Queens Head!SONY DSCSONY DSCSONY DSCMaar dat bordje achter het beslagen raam van de etalage, is het nou duck of dcuk?SONY DSCWe rijden door het National Park Northumberland. Een bord geeft aan dat de weg na 12 mijl doodloopt, da’s toch mooi 20 kilometer. We besluiten een mijl of acht de weg te rijden. Dan zien we opeens borden waaruit wel eens zou kunnen blijken dat doodlopen wellicht wat anders betekent. We rijden in een militair oefenterrein.SONY DSC SONY DSCWe rijden toch maar door onder het motto Niet geschoten is altijd mis! SONY DSCIn de verte zien we twee vrachtauto’s elkaar met veel moeite passeren met veel gemanoeuvreer. We wachten maar even, want net als in Noord-Schotland rijden we ook hier op een eenbaansweg met maar een paar passeerstroken. De auto die ons tegemoet komt blijkt een vuilnisauto te zijn, midden in een natuurgebied!SONY DSCVissen mag, maar alleen als je lid bent van de Upper Coquet Angling Club.SONY DSCSONY DSCC. maakt veiligheidshalve maar een foto vanuit de auto.

We rijden een mooie route en komen in Chathill terecht. We zien een bordje Preston Tower. De Preston Tower is gebouwd in 1392. We rijden een kleine parkeerplaats op en wandelen naar de toren …SONY DSC … die voorzien is van een bordje dat we als pensionado’s £ 1,50 p.p. dienen te voldoen in een ‘vertrouwenspotje’. Dat doet C. onmiddellijk en we gaan de toren in. Na wat gezoek vinden we op een kleine twee meter hoogte een kolossale lichtknop die er voor zorgt dat overal in de toren lampen gaan branden. We klimmen naar boven en vinden allerlei ingerichte kamertjes, zoals ze waren in de veertiende eeuw. Bordjes verduidelijken het een en ander.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCOp de eerste verdieping hangen twee grote stenen klokcontragewichten …SONY DSC.. en een verdieping hoger zien we het uurwerk met daarbij de tekst dat het uurwerk identiek is aan dat van de Big Ben in Londen. Een deftig schrijven van een deskundige onderstreept dat gegeven.SONY DSCWe klimmen naar boven en ik begin de angst in m’n kuiten te voelen en dan slaat met een enorme slag de klok twee uur. Ik val bijna van de trap af en wil alleen nog maar naar beneden. De klokbel blijkt te hangen in de toren die we net aan het beklimmen zijn! Beneden lezen we dat de bel 500 kg zwaar is.SONY DSCWe krijgen honger en rijden naar Seahouses en eten onze laatste lunch in Engeland. C. drinkt er witte wijn bij en ik twee regionaal gebrouwen cask ales. Heerlijk! We kijken uit op de haven waar een soort tribune is gebouwd met allemaal verschillende banken waar voortdurend wisselende gezelschappen fish & chips eten onder grote belangstelling van meeuwen en een scherm spreeuwen.SONY DSCSONY DSCWe wandelen na de lunch even langs de haven.SONY DSCSONY DSCWe zien een beeld met de titel ‘the rescue’ en zien onmiddellijk dat er niets te redden valt. De boei zit stevig vast met een stuk ijzer.SONY DSCOok hier volop aandacht voor Grace Darling.SONY DSCSONY DSCWe krijgen even een Santa Pola-gevoel als we de kraampjes zien waar geboekt kan worden voor allerlei zee-uitstapjes. SONY DSCWe kijken nog even uit over de zee en zien in de verte Bamburgh Castle liggen.SONY DSC SONY DSCEn dan komen we op de camping, lezen onze mail en zien dan zó’n leuke verrassing. Een verlaat verjaardaggeschenk van Joke Schaaij en Jan van Hekezen, gemaakt door Jan, met als titel

Hans McHansma 65!

Hans McHansma 65

Inmiddels is het dinsdagmorgen. Onze reis zit erop. De kilometerteller geeft 5.394 mijl aan. Da’s toch 8.630 kilometer. We vertrekken zo naar Newcastle upon Tyne waar om 17.00 uur onze boot richting IJmuiden zal vertrekken. Die reis zullen we jullie besparen. Bedankt dat jullie onze reis mee hebben willen lezen. Bye, bye & PUBLICEREN maar.

 

Mijn locatie Beadnell, England, United Kingdom.

Edinburgh en kamperen langs de snelweg onder een treinviaduct.

Vanmorgen, maandag de 23e oktober, vertrokken we van de mooie landschapscamping bij Blair Castle en nu, na 85 mijl met hoofdzakelijk miezerig en mistig weer onderweg te zijn geweest, zijn we in Newtongrange aangeland met warempel een temperatuur die we niet gewend zijn, een graad of 16. Newtongrange is een plaatsje onder de rook van Edinburgh. In ieder geval een mooie uitgangspositie om Edinburgh te bezoeken. We hebben de auto en we zitten tussen het bus- en het treinstation in en hebben dus de keuze.

politie-ondersteuning

Edinburgh heeft een CITY BYPASS, een rondweg die Edinburgh ontlast en er vooral voor zorgt dat verkeer niet onnodig in het centrum van Edinburgh terecht komt. Die nemen wij dus op onze reis naar Newtongrange vanuit Blair Atholl en dan gebeurt het! Op één van de vele rotondes neem ik een afslag te vroeg en rij een kort doodlopend privé-straatje in. Zo smal dat er niet te keren valt, maar waar we ook met geen mogelijkheid de caravan los kunnen koppelen om de mover te kunnen gebruiken. We moeten achteruit die drukke rotonde weer op. Met stalen zenuwen (term van C.) lukt het me om met wat geklooi achteruit te rijden de rotonde op en zie dan opeens in m’n spiegel een politieauto met zwaailicht het overige verkeer ophouden. Ik kan nòg wat verder achteruit rijden, keren en onze weg vervolgen. De politie blijkt dus ook in Schotland een beste vriend te zijn. C. steekt een dikke duim op naar de agenten en klopt me waarderend op m’n schouder. We waren al heel wat gewend op de smalle Schotse eenbaanswegen, maar dìt hadden we nog niet meegemaakt. Leve het stadse bestaan!

Een heel ander punt is de camping. Een keurige camping Lothianbridge met ca. 50 plaatsen waarvan er een stuk of tien bezet zijn. Voldoende schoon sanitair vlak achter de caravan en een sleutel die we krijgen maar niet nodig hebben omdat de deur altijd ‘aanstaat’. Tussen de hardstandingplaces (verharde plaatsen dus) mooie gazons met allerlei soorten fruitbomen en -boompjes. Af en toe schiet er een konijntje onder een auto vandaan. Maar er is iets wonderlijks aan deze camping. Het lijkt of de reuze vriendelijke eigenaar die onverstaanbaar Schots spreekt, tijdens het inschrijfproces net zo makkelijk wat telefoontjes pleegt: “Hi, Peter, how’s holiday? Wait a sec, please” om even iets aan het pinapparaat te knutselen waarmee wij proberen te betalen en die z’n haar in een onbestemde kleur heeft geverfd,

 "Dan toch niet in het damestoilet", volgens C., want daar is het verven van haar streng verboden!


“Dan toch niet in het damestoilet”, volgens C., want daar is het haarverven streng verboden!

het lijkt of die eigenaar ook tweedehands-autohandelaar is en een aantal auto’s en campers op de camping als een soort openbare showroom of opslag heeft geplaatst. Ook de oprit naar de camping staat nagenoeg vol met auto’s. En dat is nog niet alles. De camping ligt aan een hartstikke drukke A7. Tussen deze racebaan en ons caravannetje ligt een beukenhaag van twee meter hoog en een ruimte van een meter of twintig breed. De ingang van de camping is uitsluitend te bereiken door onder een metershoge spoorbrug door te rijden. Over die spoorbrug rijdt de trein van en naar Edinburgh. Even wat foto’s en natuurlijk rijst bij jullie de vraag op ‘Maar waarom blijven jullie er dan?’, en dan is het antwoord ‘Tsjah, gemakzucht en het ligt zo mooi bij Edinburgh in de buurt en iets anders was niet meer open’.SONY DSCSONY DSC

 Bij de vlaggen rechts is de ingang van de camping.


Bij de vlaggen rechts is de ingang van de camping.

 De oprit naar de camping alias autoshowroom.


De oprit naar de camping alias autoshowroom.

 Ook wel spannend. Onder het treinviaduct met het bordje "Gevaarlijk, vallend metselwerk" staat de 'picknicktafel'.


Ook wel spannend. Onder het treinviaduct met het bordje “Gevaar, vallend metselwerk” staat de ‘picknicktafel’.

Maar we hebben mooi weer vandaag en twijfelen over een bezoek aan Edinburgh of de Schotse Borders. We zijn ‘out of coffee’ en in Edinburgh en Aberdeen zitten de twee Nespressowinkels in Schotland. We besluiten met de auto naar Edinburgh te rijden, maar dat is geen succes. Behalve de drukte lijkt het alsof elke weg waaraan een parkeergarage ligt opgebroken en afgesloten is. We rijden dwars door het centrum tot we bij wijze van spreken bijna Edinburgh Castle in kunnen rijden. We zijn het zat en verlangen naar iets anders dan de stad. Morgen gaan we met de bus. We besluiten de Rosslyn Chapel in Roslin te bezoeken. Deze kapel is in 1446 door Sir William St. Clair gesticht als Kapittelkerk van St. Mattheus. De bouw nam 40 jaar in beslag. St. Clair heeft het eind van de bouw niet meer me mogen maken. Sindsdien hebben de ligging en de mysterieuze symboliek van het metselwerk veel kunstenaars en bezoekers tot een bezoek verleid geïnspireerd. Waar je de kapel wellicht door kent is door het feit dat in de verfilming van Dan Brown‘s Da Vinci Code (met in de hoofdrollen Tom Hanks en Audrey Tautou) …2C3BC51D00000578-0-image-a-1_1442099294675 2 … de Rosslynkapel een belangrijke rol speelt.

Op onderstaand tapijt – waaraan 500 uur is gewerkt – is duidelijk de symboliek van de kapel te zien.2C3BC52D00000578-0-image-a-3_1442099441400De kat links onderin is William the Chapelcat. William zou vaste gast zijn in de kapel. We bezoeken de kapel temidden van tientallen andere bezoekers. Er is een saaie lezing gaande, dus we bezoeken eerst de crypte. Het is verboden in de kapel te fotograferen en dat wordt goed in de gaten gehouden. De foto’s die we gemaakt hebben zijn in het oudste deel van de kapel, de crypte, genomen op een moment dat we daar alleen waren. SONY DSCSONY DSCSONY DSCBij de bouw van de kapel was de crypte een werkplaats voor de metselaars toen men boven de crypte de kapel bouwde. Op de muur is nog een tekening te zien.SONY DSCDe 600 jaar oude tekening is waarschijnlijk een bouwtekening die door een metselaar voor één van de steenhouwers in het steen is gekerfd.

We maken wat foto’s van een deel van de crypte waar de gerestaureerde beelden en de te restaureren beelden en beelddelen liggen.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSC Langs een steile trap daal je af de crypte in. We maken een foto van de kapel vanuit de crypte.SONY DSCDe overige foto’s zijn buiten genomen waar naar hartelust gefotografeerd mag worden.SONY DSCSONY DSC

 HOPE met blad.


Faith met blad.

 Faith zonder blad.


Faith zonder blad.

SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCWe lunchen in een Inn in Roslin met een opvallend hoge deurdrempel.SONY DSC Een klein intiem grapje: ‘Als Astrid al niet haar pols had gebroken had dit makkelijk hier gebeurd kunnen zijn’.

De Inn zelf heeft de uitstraling zoals we dat hier vaker tegenkomen, een hoog oubolligheidsgehalte met Chesterfielduitstraling dat ook wel gezellig wordt genoemd.IMG_7780Vanuit Roslin rijden we naar de kust en komen in Aberlady terecht. We rijden langs een kerk met een opvallende hoeveelheid PoppiesDe remembrance poppy (Herdenkings-klaproos) is het symbool dat in de angelsaksische wereld wordt gebruikt als een eerbewijs aan gevallenen in – aanvankelijk alleen – de Eerste Wereldoorlog, maar sindsdien aan alle andere gewapende conflicten waarin leden van het Brits gemenebest stierven. De Poppy komt uit het gedicht In Flanders Fields van de Canadese militaire arts en dichter John McCrae (30 november 1872 – 28 januari 1918). De definitieve versie schreef hij op 8 december 1915. McCrae stierf toen hij nog tijdens de oorlog in een veldhospitaal werkte aan longontsteking en hersenvliesontsteking.Schermafbeelding 2017-10-24 om 20.48.12

LEST WE FORGET = OPDAT WE NIET VERGETEN.

De Poppy zijn we overal – vooral in Schotland – tegengekomen en er wordt voor de REMEMBRANCE DAY ook veel ‘reclame’ gemaaktSONY DSC maar zoveel als hier zagen we er niet. In Aberlady is een groep mensen actief die Poppies breien, enfin: lees de onderstaande uitleg maar zelf.SONY DSCDe kerk is open, dus die bezoeken we.SONY DSCSONY DSCIn de kerk ook een mooi basalten beeld, versierd met Poppies.SONY DSCSONY DSCSONY DSCZelfs in de Scottish Borders vinden we langs de Firth of Forth een Hooglander, heel mooi ton-sur-ton tussen de herfstkleuren van de varens.

Foto 23-10-17 om 20.03We rijden terug naar de camping en komen in een file terecht. We moeten erg wennen aan het feit dat we weer in een meer verstedelijkte omgeving terecht zijn gekomen. Veel snelwegen, jachtig rijden en dus ook weer de files. In die zin verheugen we ons niet echt op onze terugkomst in Nederland volgende week.

Vandaag, woensdag, met de bus naar Edinburgh gegaan. Een vrij makkelijke verbinding met een duur van ca. 40 minuten.IMG_7786Vanuit de dubbeldekker-bus wat foto’s gemaakt zodat jullie de reis kunnen volgen die we vanuit Newtongrange door dorpjes en voorstadjes van Edinburgh hebben gemaakt.SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSCSONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSC

En dan zijn we voor £ 1,60 p.p. enkele reis in het centrum van Edinburgh op de North Bridge. Eerst gaan we naar Nespresso koffie kopen. De winkel zou op een paar honderd meter  van het busstation aan de Multree Walks moeten liggen en dat klopt. Een duur uitziende voetgangersboulevard met alleen maar merkwinkels en daartussen Nespresso. Vijftig Arpeggio-capsules, daar moeten we het toch tot 1 november mee kunnen redden.SONY DSCDaar maken zíj zich in ieder geval niet druk om.SONY DSCOok niet als de collega’s langskomen. Er wordt geen voet, laat staan een vin verroerd. Nee, dan de glazenwassers. Geen lift, geen ladder of hoogwerker, nee, ze trekken zichzelf aan kabels omhoog. Bloedstollend eng om naar te kijken.SONY DSC SONY DSCWe nemen een hop on/hop off – bus. In drie kwartier zien we zo heel veel van Edinburgh. Het is wel lastig foto’s te nemen vanuit zo’n hobbelende bus. We wandelen liever.SONY DSCHier wordt heel hard gewerkt, hij zorgt er alleen voor dat er geen onbevoegden het terrein betreden. Tussen cel en bus wordt een tussen-de-middagsigaret gerookt.SONY DSCSONY DSCSONY DSCTwee beelden naast elkaar met als geintje een afbakeningskegel als hoofddeksel. Vanuit de bus zien we het helderder dan tegen de zon in te fotograferen, maar de bovenste foto is mooier.SONY DSCSONY DSCOok in Edinburgh weer Poppy Scotland. Er worden honderden Poppykruisjes zorgvuldig in de grond geslagen.SONY DSCSONY DSCEen bank waar Sir Walter Scott wordt genoemd, vlak naast het monument ter zijner ere.SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe lunchen in een mooie restaurant met een prachtig plafond en heel veel biertjes.SONY DSCSONY DSCEn mooie spreuken.SONY DSCSONY DSCSONY DSCWe gedragen ons als Japanners en maken selfie’s op onze manier.SONY DSCDat deden we in de bus trouwens ook al.IMG_7783We lopen de Royal Mile af, een straat met héél veel vooral souvenirzaken, zaken gericht op toeristen, de kilt, de tartan en vel restaurants. De Royal Mile stamt af van vroeger. De straten die gezamenlijk de Royal Mile vormen zijn, van west naar oost, Castlehill, Lawnmarket, High Street en Canongate. De Royal Mile voert vanaf de hooggelegen Castle Rock, waarop Edinburgh Castle zich bevindt, bergafwaarts tot aan het koninklijk paleis Holyrood Palace en de nieuwbouw van het Schotse parlement. De naam verwijst naar de afstand van de Schotse mijl (ruim 1800 meter i.p.v. de Engelse mijl die ruim1600 meter is) en naar de beide (voormalige) koninklijke onderkomens aan beide uiteinden, waarvan Holyrood Palace nog steeds een officieel werkpaleis is van de koningin.

SONY DSC

Een kunstenaar die hier honden van zand maakt en de belangstelling wekt van een echt hondje.

Je kunt hier foto’s blijven maken. De zon was een spelbreker. Dit is het Edinburgh Castle vanachter een pilaartje genomen om de zon te ontwijken.SONY DSCSONY DSCSONY DSCMaar ik vind persoonlijk de foto tegen de zon ingenomen mooier.SONY DSCEn dan verder hier zo maar een selectie van wat foto’s.SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCEn dan nemen we de bus weer naar de camping. Eerst even langs Cowgate.SONY DSCEn wat valt het dan op hoe gedisciplineerd die gekke Schotten in een rij op hun beurt wachten om de bus in te mogen stappen.SONY DSCWe gaan donderdag de 26e oktober richting NewCastle waar we de 31e oktober om 17.00 uur Engelse tijd de boot nemen naar IJmuiden. We hebben met veel moeite een camping gevonden die nog open is tot 31 oktober en komen in Waren Caravan & Camping Park in Bamburgh in de county Northumberland in Engeland, weg uit Schotland dus. Een bijna betoverend mooie route met – zoals C. dit noemt – oud landschap; landschap waar niets aan gedaan is, geen ruilverkaveling en dergelijke zaken. En dan komen we op de camping en dan horen we dat we zondag de 29e oktober weg moeten omdat de camping dan sluit. Dat betekent dat we nog even moeten zoeken naar ‘onderdak’ voor de laatste twee nachten. Maar voorlopig hebben we voor drie nachten een plaats op een camping die vooral bestaat uit heel veel stacaravans en een klein kampeerdeel met héél veel kinderen. We worden uitgenodigd zaterdag gratis deel te nemen aan een diner, maar hebben al snel door dat dat alles ter ere van Haloween is. Haloween wordt hier zeer fanatiek gevierd. Overal pompoenen, maskers en geraamtes in de winkels en op schermen in de pubs.SONY DSCSONY DSCSONY DSCOveral wordt druk ‘versierd’.SONY DSCWe zijn naar Alnwick gegaan omdat daar Barter Books zit; één van de grootste boekhandels in tweedehan(d)s boeken. Het is geweldig. We kunnen er eindelijk een Batsford reisboek kopen waarnaar we al lang op zoek waren. Een kleine impressie.SONY DSC SONY DSC Verschillende treinen rijden boven je hoofd door delen van de zaak. Niet voor niets, de winkel is gevestigd in het Victoria Station, het vroegere treinstation van Alnwick.SONY DSC SONY DSC SONY DSCJa, het is natuurlijk niet alles vrolijkheid bij de boekhandel zoals uit bovenstaande foto blijkt, maar het is wel lekker warm en waar vind je een open haard in een boekhandel?

Alnwick is verder een wat duf plaatsje met wonderlijke parkeerplaatsen die zo’n beetje schuin tegen de stoep oplopen.SONY DSC SONY DSCWel krijgen we in de pub een gratis wifi-acount. Thanks Hans!IMG_7802Morgen gaan we kijken of we een uitgebreid rondje langs zee kunnen rijden. De camping ligt 200 meter bij de zee vandaan.

Dit was het een na laatste verhaal. De afsluiting houden jullie tegoed. Misschien op de boot maandag. Nu eerst PUBLICEREN! Tot de volgende keer.

 

Mijn locatie Flitwick, England, United Kingdom.

Een lovers’ leap in Schotland en een zalm die de trap neemt.

Het is woensdag 18 oktober en we zijn nog steeds in Beauly. Vandaag hebben we de lovers’ leap gezien. Lovers’ leap betekent sprong van de geliefden en daarmee wordt de trek van de zalm bedoeld. Eens per jaar keert de zalm terug uit zee en gaat via de rivier naar z’n geboorteplaats om daar allerlei spannende dingen te doen die met nageslacht, jonge zalmpjes, paaien en zo te maken hebben. Om op die plaats te komen moeten er tegen de stroom in snelstromende rivieren en ook watervallen bedwongen worden. Dat is in Schotland te zien, vooral bij de Rogie Falls; watervallen in de rivier Black Water, hier een mijl of tien vandaan. Wij staan op onze camping aan de River Beauly en we staan versteld hoe snel het water hier stroomt. Je moet wel heel hard fietsen om de stroom bij te kunnen houden. Niet voor niets is op de camping een aantal visplaatsen ingericht, ook naast onze caravan.IMG_7762IMG_7763Naast de camping is over de River Beauly een brug gebouwd en het zal je niet verbazen dat de architect van deze brug weer Thomas Telford is, wiens naam we al eerder in verschillende verhalen voorbij hebben zien komen.SONY DSCEn dan gaan we naar de Rogie Falls. Vanaf een kleine parkeerplaats is het een kwartiertje lopen naar de rivier Black Water. Over de rivier is een loopbrug gespannen die vervaarlijk schommelt als je je maar even beweegt.SONY DSCVanaf de brug zijn aan beide zijden watervallen te zien en we zien al snel een zalm boven het water uitspringen. Dit zullen we later nog een paar maal zien, helaas te snel om op de gevoelige plaat vast te leggen. Daarvoor is onze plaat niet gevoelig genoeg.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCC.zoekt een plekje in de zon.SONY DSCSONY DSCSONY DSC‘s-Avonds luisteren we naar het prachtige Lovers’ Leap van Bela Fleck & the Flecktones, opgenomen tijdens een concert in the Quick en dan komen er vanzelf poëtische gevoelens op. Een gedicht vrij naar een gedicht van Christian Morgenstern is het resultaat.Schermafbeelding 2017-10-19 om 17.18.04Na het bezoek aan de watervallen bezochten we Dingwall.SONY DSCEn kochten heerlijk lamsvlees.SONY DSCNu (donderdag 19 oktober) zijn we in Blair Atholl, een kleine 100 mijl rijden van Beauly. Onderweg hebben we ontbeten langs een klein weggetje met een mooi uitzicht.SONY DSCHet is zo leuk om met deze caravan te reizen. We baren opzien met het klein formaat en de wat gekke vormgeving, maar kunnen ook vrijwel overal komen waar je met een grotere, vooral bredere caravan absoluut niet kunt komen. Ook campers die breder zijn dan 2.20 meter hebben veel moeite om de North Coast 500 te kunnen rijden. Wij zijn weliswaar bijna 10 meter lang, maar heel flexibel en hebben een breedte van 2 meter. We kunnen op heel veel plaatsen relatief makkelijk komen. En in noodgevallen kunnen we loskoppelen en de caravan-mover gebruiken. Maar dat is tot nu toe maar één keer gebeurd.SONY DSCSONY DSCWe staan nu op Blair Castle Caravan Park en het is hier onverwacht druk. Waarom weten we (nog) niet. Het is hier óók herfstvakantie. Wellicht is dat één van de redenen.SONY DSC Blair Atholl ligt in de Highland Perthshire. Blair Castle, de naam zegt het al, is een kasteel dat sinds negentien generaties bewoond wordt door de Stewarts en de Murrays of Atholl. De Duke of Blair Castle is de enige hertog in Engeland/Schotland die het recht heeft een eigen leger in stand te houden. Dit privé infanterie-regiment heeft de naam the Atholl Highlanders. Zij hebben in Blair Atholl een eigen kazerne.

 foto van de website van Blair Castle.


foto van de website van Blair Castle.

Ongeveer 14 jaar geleden waren we ook op deze camping. De reden was dat Jan Murray uit Zaltbommel – ja, de postbode! – ons vertelde dat zijn voorouders afkomstig waren van Blair Castle. We bezochten toen een pub waar ene John achter de bar stond. Nieuwsgierig als de Schotten zijn vroeg hij ons waar we vandaan kwamen. Ik zal nooit vergeten dat ik zei: “Holland, from Zaltbommel”, waarop hij zei “Ah, near Gameren”. We waren met stomheid geslagen, near Gameren, een gehuchtje vlak bij Zaltbommel met een paar honderd mensen. Iets later bleek dat hij een paar jaar daarvoor bij Van Tuyl in Gameren als paardentrainer in zijn manege had gewerkt en daardoor Zaltbommel redelijk kende. Die pub wilden we weer opzoeken. We wandelden vanaf de camping naar Blair Atholl …SONY DSC… en zagen een bord.SONY DSC Al snel kwamen er blijken van herkenning. We waren er destijds op een erg regenachtige dag en parkeerden de auto op een binnenplaats waar veel bierfusten stonden en we gingen door een soort achterdeurtje de pub binnen. En wat zagen we?SONY DSCSONY DSCNiets veranderd! Zelfs de waarschuwing dat er uitsluitend lege kegs (fusten) weg mochten hing er – w.s. in een andere lettertype – nog.SONY DSCBinnen de open haard met erboven een schilderij met Blair Castle als onderwerp. Er was niets veranderd in de afgelopen veertien jaar.SONY DSCOok nog hetzelfde gekeuvel om het hoekje en natuurlijk altijd over de honden.SONY DSCHadden we zo’n pub maar thuis vlak om de hoek en wat zien we dan als we teruglopen naar de camping? Da’s wat voor ons, een opblaasbare pub. Die nemen we mee!SONY DSCEen kleine tien mijl bij ons vandaan ligt Pitlochry en het dorpje is ondermeer bekend vanwege de zalmtrap bij de waterkrachtcentrale aan de River Tummel.SONY DSCAan de overkant is het bezoekerscentrum zichtbaar waar we na een wandeling koffie zullen drinken.SONY DSC Het is geweldig weer, een zonnetje en ± 18° C. Hoe werkt de zalmtrap? De zalmtrap bij deze waterkrachtcentrale werkt sinds (ons geboortejaar) 1952 en kent 34 treden in de vorm van een waterbak (inclusief drie zogenaamde rustbakken, die wat groter zijn) en is 310 meter lang (ruim zes maal de lengte van een Olympisch zwembad). ‘t Is maar een weet! Per trede/bak overwint de zalm een hoogteverschil van 45 centimeter. De zalmen doen dat via openingen onderin de bak. Het water stroomt door de bak met een snelheid van 2,86 meter per seconde en de koudbloedige zalm zwemt alleen door de bakken als de watertemperatuur 7° C. is. Een gemiddelde zalm doet er 12 uur over de ladder te ‘beklimmen’. Een elektronische teller telt het aantal zalmen dat een bepaalde bak passeert. Het telt niet alleen de zalm, maar ook het gewicht, de lengte en of de zalm stroomopwaarts of – afwaarts gaat. Als wij er zijn staat de teller op 4.092 zalmen die dit jaar seizoen zijn gepasseerd. Half jaren zeventig werden de meeste vissen geteld in een seizoen, nl. 17.000 zalmen. In totaal zijn in de historie van de trap ruim 250.000 zalmen de trap gepasseerd. Hieronder een schematische weergave van de trap.SONY DSCSONY DSCHier begint de trap die met een bocht onder de weg doorgaat en er dan zo uitziet.SONY DSCOver de River Tummel loopt een voetgangershangbrug die, zo is op een bordje te lezen,…SONY DSC… in 1913 is geopend.dag22 (6)Ook deze brug hangt vol met slotjes.SONY DSCWe laten er een paar zien.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCLangs de rivier de gebruikelijke waarschuwingsbordjes. Ook ter bescherming van de zalm. Het zal je gebeuren, kom je terug naar je geboorteplaats om lekker te paaien en dan is er een Schotse visser die zalm op z’n menu heeft staan.SONY DSCSONY DSCWe hebben vanaf het buitenterras van het bezoekerscentrum bij de centrale een mooi zicht op het woeste water. We kunnen elkaar door het lawaai van het water nauwelijks verstaan.SONY DSCOp onze gebakbordjes is een regenboog zichtbaar.SONY DSCIn de winkel van het centrum zijn hondenjasjes met Schotse ruit te koop.SONY DSCWe rijden een paar mijl door naar Moulin waar één van de kleinste bierbrouwerijen van Schotland gevestigd is. We hebben van die brouwerij gisteren in Blair Atholl een paar heerlijke cask-ale’s gedronken.SONY DSCSONY DSCSONY DSCBij de brouwerij een mooie bank.SONY DSCEn bij het tegenovergelegen hotel een spannende brandtrap.SONY DSCWe eten Shetland-mosselen in een 310 jaar oude Inn. Een indrukwekkend deurkozijn van glanzend zwartgeschilderde boomstammen.SONY DSCSONY DSCBinnen brandt de open haard …SONY DSC… en proeven we wederom het Moulinbrouwerij assortiment.SONY DSCGiel Beelen tapt een biertje voor ons.SONY DSCElk zichzelf respecterend dorp, ook al is het nog zo klein heeft een Hall waar gezamenlijk festiviteiten worden gehouden en waar ook de droeviger zaken een plaats hebben. Ook Moulin heeft zo’n Hall.SONY DSCEen een Koningin Elisabeth-boom, prachtig in herfsttooi.SONY DSCEn op de ronde boombank natuurlijk een bordje uit 1952, het begin van haar periode als Her Majesty en een koperen herdenkingsplaatje uit 2002; 50 jaar Queen!SONY DSCOp de begraafplaats twee stenen van de Crusaders uit het begin van de 12e eeuw. Op de rechter is goed de afbeelding van het zwaard te zien.SONY DSCEn tijdens een korte dorpswandeling een mooi uitzicht op de grazende schapen.SONY DSCIn Pitlochry is het in een etalage al volop kerst.SONY DSCEn in Blair Atholl bezoeken we een weinig indrukwekkende ‘working watermill’ waaraan een bakkerij is gekoppeld die op de waterkracht machines laat lopen.SONY DSCHet is zaterdag 21 oktober en het is miezerig weer. Het heeft de hele nacht hard geregend en de grond is doorweekt. We besluiten toch een dag langer op deze camping te blijven. Het is druk en we hebben gereserveerd tot morgen, maar vrezen de drukte van terugkerende Schotten na de herfstvakantie die hier morgen ten einde loopt. We kunnen een nacht langer blijven, maar moeten dan een plaatsje verhuizen, van 68 naar 69. Dat moet geen probleem zijn. Dat doen we morgen. We willen vandaag Balmoral Castle, het herfstpaleis van de Koninklijke familie gaan bekijken. Van binnen zal een probleem zijn, maar het landgoed is al voldoende. Het is ± 60 mijl rijden. We kiezen een mooie route uit, hoewel er niet zo veel te kiezen valt. Er zijn in dit deel van Schotland, het Cairngorms National Park, waar wij tijdelijk verblijven en waarin ook het plaatsje Crathie ligt; het plaatsje waar Balmoral Castle is gevestigd, weinig wegen. We rijden langs een prachtige route richting Breamar en daarna Crathie. Een bord waarschuwt ons voor de lammeren. Men zegt hier altijd lambs en nooit sheep, terwijl de lambs er toch echt als volwassen sheep uitzien.SONY DSCWe hebben eerder een telefooncel laten zien die in gebruik was als eerste hulppost inclusief defibrillator. Nu zien we een ex-telefooncel in een klein gehucht in gebruik als bibliotheek.SONY DSCSONY DSCSONY DSCEn dan komen we bij het koninklijk paleis Balmoral Castle waar niets te doen is. Alles zit potdicht en we kunnen zelfs geen viooltje of heester of geranium bewonderen, alleen het toegangshek waarachter Queen Elizabeth al wel de Koninklijke Container heeft buiten gezet.SONY DSCEen kleine teleurstelling, maar we denken aan de pubs die op ons wachten …SONY DSC… en spoeden ons door de voortdurende regen richting Blair Atholl om daar de uit 1830 daterende pub met een bezoek te vereren. We worden welkom geheten, drinken witte wijn en Old Remedial ale en bestellen een sharing plank.IMG_7771 Bitterballen hebben ze hier niet, maar dit is ook heerlijk: warm gerookte zalm met citroen, knoflookmayo en heerlijke lichte mosterd, salade, gefrituurde gamba’s met staartje, Black Pudding en een heerlijke supergrote haggisbonbon. Alles met batter; het Engelse frituurbeslag, wel een beetje jammer, maar ‘s lands wijs, ‘s lands eer. Vol plannen voor morgen keren we na wat drankjes en de plank in onze maag weer naar de camping alwaar ons het acht-uurjournaal en het bed wacht.

Morgen even van pitch verhuizen, de was weer eens doen, foto’s van de prachtige herfst maken en de tuinen van Blair Castle bewonderen en vooral kijken of de kast van de tuinman er nog staat. De kast van de tuinman? Ja, die hopen we morgen nog eens te zien en dan maken we foto’s zodat jullie ‘m ook kunnen bewonderen. Een schoonheidskast vol techniek en humor. Heb ik jullie al nieuwsgierig gemaakt !??!ontspanning

Vanmorgen na de was en de verhuizing van plaats 68 naar 69 zijn we naar Blair Castle gewandeld. We troffen het met het weer, een kleine regenbui tussendoor, maar daar zijn we op ingesteld. SONY DSCDoor dit hek gaan we Hercules Gardens in. De tuinen zijn verdeeld in de genoemde Gardens, een bos; Diana’s Grove, een kerkruïne en begraafplaats en wat commerciëlere zaken als kindertuin, ponypark, hertenwei e.d. Wij hebben het gehouden bij Hercules Gardens en de ruïne.SONY DSCIn een schuurtje een model van een zalm met de exacte lengte zoals die ooit door één van de Dukes is gevangen (zegt ‘ie!)SONY DSCSONY DSCSONY DSCEn dan de kast van de tuinman. We hebben ‘m gevonden, in hetzelfde expositieschuurtje, maar het is helemaal geen kast van de tuinman, ‘t is een kunstwerk, gemaakt door (de inmiddels  september 2004 overleden) Martin Rayner. Hij heeft in het kader van de expositie ‘Artis in Industry’  in 1987 negen maanden aan dit werk gewerkt en heeft verschillende figuren in bepaalde functies, werkzaam op het landgoed, geportretteerd. De mannen in uniform zijn sommigen van de hertog’s privéleger, de Atholl Highlanders. Niks geen tuinman dus, maar gewoon een prachtig beeld.SONY DSCHieronder wat fragmenten van het beeld waarvan sommige delen als luikje geopend kunnen worden.SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC

En nog een paar fragmenten.SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC

SONY DSCWe wandelen nog wat in de tuin en bezoeken het beeld waarnaar de tuinen zijn genoemd, het beeld van Hercules. De man hangt een beetje lusteloos op een steen of zo, maar als we de beschrijving goed lezen is er heel wat anders aan de hand.SONY DSCJames Murray, de tweede Duke van Atholl, plaatste in 1743 dit beeld van Hercules op het hoogste punt van de Hercules Walk en zodanig dat hij het vanuit zijn kasteel kon zien. Het beeld kostte £ 25 en was door John Cheere, niet te verwarren met John Cleese, gekopieerd naar een Romeins origineel van het Pallazzo Farnese. Hercules is afgebeeld, rustend na zijn werkzaamheden, met de huid van de Nemean Lion gedrapeerd over ‘his club’ waarmee hij zojuist de leeuw heeft gedood. Hoezo lusteloos hangen!? We wandelen langs mooie uitzichten naar het kasteel waar we koffie drinken.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCWe drinken koffie in het kasteel en als we buiten komen staat een Atholl Highlander z’n uiterste best te doen en pijpt er wat vrolijke melodieën uit.SONY DSCSONY DSCM’n uitbundig applaus wordt niet gewaardeerd en uren later fluiten we nog steeds Amazing Grace en met dat ‘Waarheen, waartoe, waarvoor, met wie en wanneer’ wandelen we nog even naar de ruïne van Kirk’s Church. Hier zijn de meeste Dukes begraven, sommigen op de begraafplaats en sommigen in de kerk.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCIn de kerk rechts ligt de 6th Duke of Atholl in een grafkelder en hij heeft een wat sinister kamertje tot zijn beschikking waar de druppels voortdurend door het plafond naar beneden vallen. Wel heel mooie gewelven.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCMaar wie ligt ook in de grafkelder bij de 6th Duke: John Graham of Claverhouse oftewel Viscount Dundee oftewel Bonnie Dundee, die we eerder in verschillende veldslagen zijn tegengekomen.SONY DSC

SONY DSC Onder deze stalen luiken moeten ze liggen. Wat zou ik daar graag even willen kijken, maar ‘de plicht roept’, zegt C., er moet gewandeld worden.SONY DSCNog een kijkje door een zijraam en we verlaten de kerk.SONY DSCSONY DSCSONY DSCEen handig trapje om over een hek te klimmen, maar waarom zou je die moeite doen als je …SONY DSC… een meter naar links er gewoon langs kunt lopen?

Een paar regendruppels, behoorlijk wat zon, we lopen terug naar de camping …SONY DSCSONY DSC… drinken in de caravan een bescheiden glaasje bier en gaan nog even de Indian Summer in Schotland zoeken.SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSCDie vervelende balk op de foto? Dat is de brug waarop we staan als we deze foto’s nemen.

Nog acht dagen en dan zit onze reis erop. Op 31 oktober worden we om 17.00 uur geacht op de boot van NewCastle naar IJmuiden te verschijnen. Vandaag hebben we aan boord een tafel geboekt zodat we niet hoeven te wachten op een tafeltje. Heerlijk luxe. We hebben net in ons caravannetje gegeten. Lam, sla en rijst met een fijn glas rode wijn. Maandagmorgen vertrekken we richting Edinburgh waar we een paar dagen op een camping in Newtongrange zullen verblijven. Onze Nespresso-koffie is op en in Edinburgh is aan de Multrees Walk 25 een Nespresso-shop. Heerlijk. Maar nu publiceren en op naar één van de twee laatste afleveringen van dit reisfeuilleton! Tot dan.

Mijn locatie Blair Atholl, Scotland, United Kingdom.

Nog even naar de Orkney Islands en dan langzaam aan steeds zuidelijker!

Sneller dan de vorige keer een nieuw verhaal!

Terwijl jullie in korte broek, bikini of erger op deze zondag de 15e oktober in het zonnetje liggen, fietsen of ergens wat lekkers drinken, hebben wij het hier ook niet slecht. Het waait weliswaar hard, we zitten dan ook pal aan zee, maar de zon schijnt en het is dus buiten goed toeven. We zijn in Dunbeath, een mijl of twintig onder Wick en blijven hier een paar dagen. Natuurlijk ook om morgen mijn 65e verjaardag te vieren. En daar past natuurlijk deze genderneutrale felicitatievogel van GUMMBAH uitstekend bij!IMG_1268Maar eerst gaan we nog even terug naar de Orkney Islands als vervolg van ons vorige verhaal. Skara Brae hebben we in het vorige verhaal inmiddels verlaten en we zijn met de wind in de rug op weg naar de Ring of Brodgar. De Ring of Brodgar behoort samen met Skara Brae, de Stones of Stenness en Maeshowe tot het zgn. Neolithische Hart van Orkney. Sinds 1999 is het door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst toegevoegd. Het is lastig wandelen naar de stenen kring. De grond is doorweekt, maar zo goed en kwaad als het gaat komen we er. Lopend door en over de heide gaat het beste.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCNa dit Neolitisch geweld rijden we richting de boot, maar bezoeken eerst Kirkwall, de ‘hoofdstad’ van Orkney en bezoeken ondermeer de St. Magnus Cathedral, maar eerst eten we een vies broodje. Misschien hadden we toch beter wat in the neuk kunnen eten, ah-ah!SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCDat de Brexit sporen nalaat weten we, maar zien we hier ook bij de nachtkluis.SONY DSCDan de kathedraal.SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC OLD BUT FIRM‘, een bordje bij een herdenkingsplaats in de kerk van gevallenen in de wereldoorlogen.

Van Kirkwall rijden we weer richting de boot in St Margareth’s Hope en vlak voor de Churchill-dammen passeren we een wonderlijk bouwwerkje, de Italian Chapel. De Italian Chapel is een twintigste-eeuwse kapel gebouwd door Italiaanse krijgsgevangenen, gelegen op Lamb Holm, een van de Schotse Orkney-eilanden.SONY DSCSONY DSCSONY DSCAlles in de kapel is handgeschilderd.SONY DSCSONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC

Aan het begin van het weggetje naar de Italian Chapel staat een voorstelling van Churchill met de namen van medestrijders.SONY DSCOok langs één van de dammen weer restanten van een ‘verongelukt’ schip.SONY DSCIn St. Margareth’s Hope drinken we in een aardig café nog even een lokaal gebrouwen biertje voor we aan boord gaan.IMG_7737We vertrekken exact om 16.50 uur. Het waait hard. C. brengt de boottocht door in de lounge en ik boven aan het sundeck. Nog een laatste blik op St Margareth’s Hope.SONY DSCSONY DSC

We zijn dus in Dunbeath en hebben een kleine, vrijwel lege camping gevonden met acht plaatsen, wat tentplaatsen, fijn sanitair en een uitstekende internetverbinding. Voeg daarbij het mooie uitzicht en je kunt je voorstellen dat we het ook hier naar onze zin hebben.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCHet kortste straatje van de wereld (!) bevindt zich in Wick, 20 mijl bij ons vandaan, dus gaan we even kijken. Met een lengte van 2.06 meter heeft het slechts één deur en één adres. MacKay’s Hotel No 1 Bistro is het officiële adres aan de Ebenezer Place tussen de River Street links en de Union Street rechts.SONY DSCSONY DSCNu vliegen we echt even heen en weer in de tijd, want op m’n verjaardag (twee dagen later) gebruikten we de lunch bij Mackays en dan zie je in het restaurant ook hoe het pand bij de deur smal begint en wijd uit gaat lopen.IMG_7754We gaan weer terug naar zaterdag en we wandelen door een wat hoger gelegen deel van Wick, hadden al eerder gelezen over de levendige handel in en verwerking van haring in Wick en zien een klein infobord en wie komen we daar (weer) tegen?SONY DSCJuist, Thomas Telford. Oplettende lezers zijn die naam eerder in onze verhalen tegengekomen als de architect van die enge brug, het aqueduct zonder a, waar we met een boot overheen gingen en de verbinding van het vaste land met het eiland Skye. Hier is Telford in Wick verantwoordelijk voor de stadsplanning en ontwikkeling van de wijk Pulteneytown. Pulteneytown is overigens nu een weinig inspirerende wijk waar vroeger de arbeidslieden die in de haringindustrie werkten woonden. We verlaten de wijk via een steile trap. Onderaan de trap hangt een klein tableau.SONY DSCEen reproductie van een schilderij Black Steps, gemaakt door een schilder in 1936. We verdiepten ons in de schilder, vooral omdat we een versnapering dronken in de Crown Bar …SONY DSC … waar we hetzelfde werk weer tegenkwamen. SONY DSC

Laurence Stephen Lowry, zijn werk signerend als L.S. LOWRY (Stretford, 1 november 1887Glossop, 23 februari 1976), was een Engels kunstschilder. Hij werd vooral bekend door zijn modernistische weergaven van het industriële leven in Noord-Engeland. Lowry overleed in 1976, op 88-jarige leeftijd. Hij maakte in zijn leven zo’n 1000 schilderijen en 800 tekeningen, waarvan een grote collectie te zien is in het Lowry Centre te Salford. Ook de Tate Gallery in Londen bezit 23 werken van zijn hand. Zijn werk Going to the Match bracht op een veiling bij Christie’s in 1999 bijna 2 miljoen pond op, in 2007 werd er 3,8 miljoen pond betaald voor zijn Good Friday, Daisy Nook.

Op mijn verjaardag lunchten we in Wick en zijn even teruggegaan om toch nog een foto van de trap te maken die zo’n belangrijke rol speelt op het schilderij. Ook zagen we een infobord waar het café waar we de foto van het schilderij maakten vroeger al een belangrijke rol speelde als Crown Hotel.SONY DSCSONY DSC

Verder niet veel bijzonders in Wick.SONY DSCSONY DSCDertien schoorstenen op één huis!SONY DSCSONY DSCSONY DSCTe weinig inspirerend verder, dus we gaan weer terug naar de camping.

De volgende dag worden we wakker op een camping waar het zeer behoorlijk waait. Tijd om de was te doen. Een droger hebben ze hier niet, dus we maken gebruik van de wind.SONY DSCHet waait hard, maar verder is het prachtig, zelfs zonnig weer. We bezoeken de haven van Dunbeath. Een piepklein haventje.SONY DSCMet een mooi beeldje van en jongen die een zalm draagt.SONY DSCEn een pakhuis waar vroeger haring werd verwerkt.SONY DSCOp een slimme manier is een houten boot gebruikt als dak van een schuurtje.SONY DSCTot we even op het dak en binnen keken.SONY DSCSONY DSCZo lek als een lekke boot!SONY DSCSONY DSCWe rijden naar Dunbeath Upper en hebben een mooi uitzicht op de haven waar we zojuist waren.SONY DSCOok zien we mooi de nieuwe A99 liggen die ook langs onze camping loopt en later als A9 naar Inverness leidt. Onder de nieuwe brug is de oude brug en oude weg te zien.SONY DSCVanaf dit punt zien we in de verte onze camping liggen en het restaurant waar we (‘s-avonds maar dat wisten we toen nog niet) mijn vervroegd verjaardagsdiner zouden gebruiken.Schermafbeelding 2017-10-16 om 19.18.37 2We rijden door over de A99 en komen in Helmsdale, een wat suffig plaatsje met een aardig haventje.SONY DSCSONY DSCJe moet je bij het binnenvaren van de haven niet vergissen, want dit is echt geen doorgang. We zien een schipper die het droogvallen van zijn schip gebruikt om reparaties te verrichten.SONY DSCZelfs met twee handen is deze fuik niet te tillen, zo zwaar.SONY DSCIn het dorpscentrum is men creatief bezig geweest.SONY DSCSONY DSCEen paar letters ontbreken bij de onderstaande hotelnaam …SONY DSC… maar één letter hebben we teruggevonden.SONY DSCWe dineren – zoals eerder verteld – in een restaurant vlak bij de camping ter ere van mijn verjaardag de volgende dag en eten als dessert een heerlijke sticky toffee pudding.IMG_7750We drinken – Brenda, let op! – een geweldig getapt glas Mc. Ewan’s ale.IMG_7745En hebben een prachtig uitzicht over de zee en de avondlucht.IMG_7747De volgende dag ben ik jarig en C. heeft de slingers opgehangen waar ik slaperig van geniet terwijl ik wat felicitaties lees.IMG_0132Bedankt ook voor al die verjaardagswensen per mail, Telegram, Whats-app en telefoon. Een uitvaartverzorger in de vriendenkring heeft een wel heel speciale afbeelding gestuurd.IMG_7753Ook Wil laat zich niet onbetuigd.feestje

We gaan naar Wick waar we – zoals eerder geschreven – lunchen in het MacKays-hotel. Ook hier als dessert een sticky toffee pudding. Heerlijk!IMG_7755In de Volkskrant zien we ‘s-ochtends een plaatjeIMG_1272 waaruit blijkt hoe de orkaan Ophelia gaat waaien. Eerst Ierland en dan in de avond en nacht Schotland en dan naar Skandinavië. Als we na de lunch naar de auto lopen merken we dat de wind begrint aan te trekken. Het regent ook af en toe. We rijden terug naar huis, maar willen toch even de Cairn o’ Get zien. Een cairn is – we hebben het wat eerder ook eens laten zien – een hoop gestapelde stenen die soms duizenden jaren geleden zijn neergelegd. Deze keer is het een huis waarvan het dak zou ontbreken. Door de modder lopen we er naartoe en maken een foto van een teleurstellende hoop stenen.SONY DSCAls we door de modder terugwaden naar de auto ziet C. een bordje waaruit blijkt dat een korte uitgezette route met zwart-witte paaltjes hadden moeten volgen. In de verte zien we de Cairn o’ Get liggen. We hebben geen moed meer om er door de modder naar toe te gaan.SONY DSCAls we terugrijden zien we aan de overkant van de A99 en bordje met de naam Whaligoe. Daar hebben we over gelezen; de Whaligoe Steps, een trap met ruim 300 treden die ons naar een kleine binnenhaven zal leiden. Het boek waarschuwt ons voor gladheid bij regen (Great care should be taken when visiting Whaligoe as the steps can be treacherous if wet). We gaan toch even kijken en merken dat het inderdaad, behalve modderig, ook spekglad is. Ik maak wat foto’s …SONY DSCSONY DSC… en word nieuwsgierig. C. blijft boven kijken en ik loop heel voorzichtig een deel van de trap af.SONY DSCSONY DSCAchter elke bocht ligt een uitdaging, maar het is eng om van de gladde treden af te dalen. Voorzichtig maak ik nog een foto …SONY DSC… en ga dan toch maar naar boven. Eén trede kent een inscriptie. Ik kijk omhoog en zie een glibberige tredentrap die niet echt uitnodigt om verder te klimmen, maar ik moet toch weer naar boven.SONY DSCBoevnaan de trap is een herdenkingsbord te zien.SONY DSCC. staat te schuilen bij een rijtje kleine huizen en is niet blij met m’n avontuur. Ze was bang dat ik helemaal naar beneden gegaan zou zijn. Dan komt er een vrolijke man naar ons toe die vertelt 26 jaar voor de trap te hebben gezorgd. Hij vraagt of we geïnteresseerd zijn om bij hem thuis een foto te bekijken van de trap zoals die in het verleden was. Dàt willen we wel. Hij stopt eerst een hartstochtelijk blaffend hondje in een bench en verwelkomt ons in een kleine keuken. Hij stelt zich voor als Davy en vertelt honderduit over de trap. Zijn opa heeft als laatste in de haven beneden een boot gehad (de rechter op de foto) en op haring gevist. En hij verhaalt maar door. De trap met 327 treden heeft vroeger 365 treden gehad. Alleen de vrouwen sjouwden de vis naar boven, de mannen visten en deden beneden het onderhoud van de boten en netten. Zo werden de netten eens per drie weken in een bad met een zuuroplossing gewassen om ze beter bestand te maken tegen het zoute water. Hij is duidelijk vereerd als ik hem vraag of ik een foto van hem en zijn foto mag maken.SONY DSCSONY DSCSONY DSCAls we naar de camping terugrijden met een mooi zicht onderweg …SONY DSC… komen we langs Lybster en zien een bordje ‘harbour‘. Toch nog even kijken.SONY DSCSONY DSCIn een kleine pub …IMG_7756IMG_7759… drinken we wat en de gastvrouw en een gast delen hun zorgen over het te verwachten slechte weer. We zien de gastvrouw nog even handig van opgerolde repen krantenpapier aanmaakstukken voor de houtkachel maken. ‘Ecologic’, lacht ze erbij.IMG_7758Het is al schemerig om 17.00 uur als we op de camping terugkeren. Het waait steeds harder en het begint ook hard te regenen. We besluiten het caravandak weer te laten zakken, zetten het vuilnis en de afwas in de auto, want het stormt te hard om dat weg te brengen resp. af te wassen. Bovendien is het pikdonker en spekglad door de harde regen en een pad dat in een modderstroom is veranderd. Het is inmiddels maandagavond laat en het lijkt of de storm iets is gaan liggen. We hebben vanmiddag een plaats besproken voor twee nachten in Beauly (spreek uit als bjoelie), hier een kleine honderd mijl vandaan.

En we zijn in Beauly op een camping met een staanplaats naast de snelstromende River Beauly. Onderweg tijdens de lunch een mooie regenboog.SONY DSCSONY DSC

Beauly is afgeleid van het Franse Beau Lieu en betekent dus `Beautiful Place. Een infobordje laat ons het hoe en wat lezen. Omdat Joke Brinkman, een vriendin van ons, in Beaulieu in de Côte d’Or een huis bezit is het extra leuk om hier te zijn.SONY DSCBeauly heeft een kerk zonder dak, ook apart. Mooie grafstenen in de kerk en een begraafplaats rond de kerk.SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCWe zijn op zoek naar Arty Pharty, maar zien in een etalage een bordje staan dat ‘ie dáár in ieder geval niet is.SONY DSCWe gaan ‘s-middags naar Fort Augustus waar we een jaar of vijf geleden met schoonzus en zwager Ineke en Lex in een vliegende storm het meer van Loch Ness hebben ‘bezeild’ en waar we met C.’s verjaardag hebben gegeten. Ook hier weer een restaurant met zo’n geweldige naam.SONY DSCIn Fort Augustus verbindt een bijzonder sluizencomplex het Caledonian Canal met Loch Ness. Op onderstaande tekening zie je in het midden het complex liggen.Het zijn zes bakken waarin men het water laat zakken zodat het gelijk staat met het water in de volgende bak. Dan gaan de sluisdeuren open en worden de boten met de hand de volgende bak in getrokken. Een tijdrovend karwei, maar mooi om te zien. Kijk maar naar de volgende reportage en maar hopen dat je de werking snapt.SONY DSCBoten liggen in de bovenste sluis vanaf het Caledonian Canal.SONY DSCSONY DSCWater wordt geloosd in de volgende bak, zodat de boten zakken.SONY DSCSONY DSCVolgende bak loopt vol.SONY DSCSONY DSCSluisdeuren gaan open …SONY DSCSONY DSC… zodat de boten naar de volgende bak kunnen worden getrokken.SONY DSCSONY DSCSONY DSCDe één na laatste bak voordat de brug opengaat.SONY DSCDe sluizen worden elektrisch bediend, voorheen gebeurde dit met de hand door met vier man met balken in het apparaat links rondjes te lopen tot de sluisdeuren open waren.SONY DSC

 

Dit laatste stuk hebben we geschreven op de camping in Beauly met superslow internet. Een ramp en dan is het niet echt leuk om een verhaal te schrijven. Daarom onze complimenten voor onze vorige camping waar we een internetverbinding hadden met een snelheid die de verbinding die we thuis hebben glansrijk kan doorstaan. Een ‘warme douche‘ voor Inver camping- & caravanpark in Dunbeath. Klein, maar meer dan fijn!

PUBLICEREN nu! En wat we morgen vanuit Beauly gaan doen?, geen flauw idee. Tot het volgende verhaal.

 

 

 

Mijn locatie .